ให้เธอลุกจากเตียงนี่มัน….
“เธอคือชีวิตของฉัน ถ้าไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นใคร?” เขาจงใจบีบท้องน้อย ๆ ของเธอ ก่อนจะพูดว่า “ไปกินข้าวกันเถอะ!”
“ไม่กิน!” เธอตอบกลับอย่างเฉยเมินอีกครั้ง
“งั้นเธออยากกินอะไร? หืม……” ชายที่ตัวสูงใหญ่ยกคงกอดเธออยู่ ก่อนจะเริ่มทำท่าทางคลุมเครือราวกับว่าคิดจะทำต่อ……
“ฉันจะกินข้าวเช้าก็ได้ แต่ไม่กินนายหรอก!” เธอเบนหน้าหนี ก่อนจะจงใจเพิกเฉยต่อใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาที่หลาย ๆ คนปรารถนาอยากจ้องมองนั้น
เธอรู้อยู่แล้วว่าเธอไม่สามารถเอาชนะเขา เจ้าเด็กเล่ห์เหลี่ยมคนนี้!
จิ่งเป่ยเฉินเลิกคิ้วหล่อ ๆ ของเขา ก่อนจะจูบไปที่แก้มของเธอ จากนั้นก็ลุกขึ้นและปล่อยเธอออกจากอ้อมแขน “นอนลงสิ ฉันจะเอามันมาให้เธอเอง”
อันโหรวที่ตั้งใจจะลุกขึ้นก็ได้หยุดกระทำทันที นี่มันอะไรกันเนี่ย? เขาจะเอาข้าวเช้ามาให้เธอเหรอ?
เธอส่ายหน้า ก่อนจะหันไปมองหน้าต่างจะถูกปิดจนมิดชิด ม่านบังแดดที่ปิดเอาไว้ทำให้ไม่สามารถมองเห็นแสงจากภายนอกได้ มีเพียงโคมไฟคริสตัลที่อยู่เหนือศีรษะที่ยังคงส่องแสง
จู่ ๆ เธอก็รู้สึกเหมือนจะลืมวันลืมคืน ไม่รู้ว่าปีนี้เป็นปีอะไร วันนี้คือวันอะไรกันแน่
ภายในสองนาที จิ่งเป่ยเฉินก็กลับมาพร้อมกับโต๊ะเล็ก ๆ ที่มีโจ๊กลูกเดือย พร้อมกับนม ขนมปัง และแอปเปิลวางอยู่บนโต๊ะ ทั้งหมดนี้เพื่อเสิร์ฟคนคนเดียว
ดูเหมือนว่าผู้ชายตรงหน้านั้นจะกินไปก่อนหน้านี้แล้ว
เธอหลับไปนานแค่ไหนกัน?
เขาวางโต๊ะตัวเล็กลงบนเต
