ัดเจน เมื่อเขาตื่นขึ้นมาก็ถูกเธอวาดรูปเต่าตัวใหญ่[1]เป็นข้อความที่เธอทิ้งเอาไว้ก่อนไป
มันน่าขยะแขยงจริง ๆ!
“ฉันรู้ดีจิ่ง….นายมันใหญ่โต เพราะอย่างนั้นแล้ว นี่ถือว่ายังไม่ได้กลับมาพึ่งนายอีกเหรอ? เวลานี้มันยังไม่สายเกินไป ฉันขอไปก่อนได้ไหม? เอาไว้รอนายว่าง พวกเราค่อยมาพบกันใหม่อีกครั้ง!” เมื่อครู่เธอเกือบจะหลุดพูดคำว่าประธานจิ่งออกมา ก่อนจะรู้ตัวว่าก่อนหน้านั้นเธอมักจะเรียกชื่อของเขาอย่างห้วน ๆ
ส่วนเรื่องเรียกคุณชายจิ่ง นายน้อยจิ่งอะไรนั้น เธอไม่เคยเรียกมาก่อน ไม่ต้องพูดถึงคำว่าประธานจิ่งเลยด้วยซ้ำ
“หึ……” จิ่งเป่ยเฉินเค้นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา ก่อนจะก้มหน้ามองไปที่แก้มขาวราวกับหิมะของเธอและพูดว่า “อันโหรว อันอีหาน เธอจะแกล้งทำแบบนี้ไปอีกถึงเมื่อไหร่กัน?”
“อันอีหานอะไร? ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายพูดถึงใคร?” จู่ ๆ เธอก็ขยับตัวออกจากต้นขาของเขา พลางดึงผ้าห่มบนเตียงมาและเขยิบชิดเข้าไปข้างใน ดวงตาที่ดูงดงามมองไปที่รอบ ๆ ตัวของเขาและพูดว่า “จิ่งเป่ยเฉิน นายอย่าได้คิดเอาฉันไปเทียบกับผู้หญิงคนอื่น ฉันก็คือฉัน! พวกเรารู้จักกันมานาน นายจำไม่ได้ด้วยซ้ำ หรือว่านายควรจะไปหาจักษุแพทย์[2]หน่อยดีไหม?”
จิ่งเป่ยเฉินถอดชุดสูทออกจากตัวอย่างช้า ๆ สองมือค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อออก ดวงตาสีดำจับจ้องไปที่ตัวเธอ “ไม่เป็นไร เธอแสร้งทำต่อไปสิ”
“นาย นายห้ามถอดนะ! ห้าปีที่แล้วมันเป็นอุบัติเหตุ นายน่าจะรู้นี่ว่าฉันถูกวาง
