รงหน้าเธอ มองเหงื่อบนใบหน้าของเธอที่ไหลออกมา และพยายามอดทนไม่ให้คิดอยากฆ่าฮั่วตงคนนั้น
ถ้าหากเขาไม่ได้สังเกตว่าเธอเจ็บละก็ เมื่อครู่เขาคงไม่มีทางปล่อยคนคนนั้นไปง่าย ๆ แบบนี้แน่ แต่ในใจเมื่อเขาออกไปแล้ว วันหลังก็คงได้สนุกกับเขาแน่ ๆ
อันโหรวรู้สึกสบายใจมาก เห็นได้ชัดว่าห้าปีก่อนทุกครั้งที่พบกันพวกเขามักจะใช้เย้ยหยันกันและกัน แต่เวลานี้เธอคิดอยากจะพึ่งพาผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า นอกจากโอวหยางลี่ที่ทิ้งเธอไปเมื่อห้าปีก่อน เธอก็แทบจะไม่เคยตกอยู่ในสภาพที่น่าสังเวชเหมือนเมื่อกี้เลย
เขาบังเอิญเจอเธอสองครั้งในช่วงเวลาลำบาก ทุกครั้งที่เขาได้เห็นเธอก็ต้องพาเธอออกไปทุกครั้ง
เมื่อรู้สึกว่าหัวของเธอถูกวางอยู่บนต้นขาของเขา ก่อนจะเอ่ยเบา ๆ ไปว่า “มันเจ็บ”
“เจ็บก็บอกฉันตรง ๆ เถอะ ดูสิว่าหลังจากนี้เธอจะกล้าทิ้งฉันไปอีกหรือเปล่า ตอนนั้นก็ตั้งห้าปี!” จิ่งเป่ยเฉินยกมือขึ้นลูบผมที่เปียกชื้นของเธอไปมา ก่อนจะไหลมาบนแก้มของเธออย่างช้า ๆ
“แล้วฉันจะทำอะไรได้! นายมาที่นี่เพื่อดูเรื่องตลกอย่างนั้นเหรอ? ถ้าหากฉันไม่ไป ฉันก็จะติดคุก!” และตอนนั้นเธอก็เพิ่งรู้เรื่องที่โอวหยางลี่แต่งงานกับคนอื่น มันทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดมากขึ้น
แม่ของเธอได้เตรียมพร้อมเรื่องตั๋วเครื่องบินและหนังสือเดินทางไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ แต่เธอก็ไม่ได้จากไปโดยทันที
“มีฉันอยู่ ใครจะกล้าส่งเธอเข้าคุก ฉันจะส่งมันเข้าคุกไปก่อนเลย!” ตอนนี้เขายังจำภาพได้อย่างช
