ื่อได้ยินเสียงของโอวหยางลี่ที่อยู่ไกล ๆ เธอก็หัวเราะเยาะออกมา ไม่หนีก็แปลกแล้ว จะรอให้เขาจับได้หรือยังไงกัน?
ช่างโชคร้ายจริง ๆ ที่มาเจอโอวหยางลี่ที่นี่ แม้แต่ถังซั่วหรือจิ่งเป่ยเฉินก็ยังดีกว่า!
ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกเสียใจ เธอควรจะบอกลูกชายที่รักของเธอดีไหมว่าเธออยู่ที่ไหน เพราะงั้นเธอเลยคาดหวังว่าจะได้เจอถังซั่ว เพื่อเขาจะได้พาเธอออกไป
แต่ตอนนี้เธอทำได้แค่วิ่งโดยไม่มีท่าทีที่จะหยุด ลมที่ข้างหูก็เริ่มร้อนมากขึ้น เธอรู้สึกว่าอาการเมาเหล้าของเธอนั้นหายไปแล้ว
เมื่อมองไปยังบันไดที่อยู่ตรงหน้า เธอก็รีบวิ่งลงบันไดโดยไม่ลังเล ราวกับว่าไม่ไกลจากที่นี่เธอยังได้ยินเสียงของโอวหยางลี่อยู่ ดูเหมือนเขาจะไล่ตามมาโดยไม่มีท่าทีที่จะหยุดเช่นกัน
“อันโหรว! อันโหรว! เธอออกมานะ!”
ตอนนี้เธอเดินลงไปบันไดก็เหมือนแกะเข้าปากเสือ หลังจากที่เธอไปถึงชั้นสอง เธอก็วิ่งขึ้นบันไดข้าง ๆ และวิ่งขึ้นไปยังอีกฝั่งทันที
ตอนนี้เธอไม่กล้าแม้แต่จะขึ้นลิฟต์ เธอกังวลว่าโอวหยางลี่จะจับเต่าในโกศและเฝ้ารอกระต่าย เธอจะต้องตายอย่างแน่นอน!
กว่าจะขึ้นไปถึงชั้นสี่ก็ยากนัก เธอเอนตัวพิงกำแพงที่ทางเดินพลางถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
โอวหยางลี่คงคิดว่าเธอลงไปข้างล่างแล้ว! ถึงไม่ได้ยินเสียงตะโกนของเขาอีก
เธอรู้สึกว่าตัวเองวิ่งเร็วมาก ตอนนี้ใบหน้าสวยแดงก่ำ หน้าอกก็มีลูกคลื่นอย่างรุนแรง เท้าทั้งสองข้างก็แทบไม่มีแรงจะก้าว แม้แต่ก้าวเดียวก็นับ
