ว่ายากลำบาก
เธอเหลือบมองรองเท้าส้นสูงที่ใต้ฝ่าเท้า เธอรีบย่อตัวลงก่อนจะถอดรองเท้าส้นสูงมาถือไว้ในมือ ขณะที่กำลังจะออกไปนั้น จู่ ๆ ก็มีมือหนึ่งสัมผัสที่ไหล่มาจากด้านหลัง เมื่อหันหลังกลับไปก็เห็นฮั่วตงยืนอยู่
เขาขึ้นมาจากลิฟต์อย่างนั้นเหรอ!
“ประธานฮั่ว! คุณมาที่นี่ได้ยังไง! พอดีฉันหลงทางค่ะเลยมาที่นี่ซะได้!” รอยยิ้มปรากฏออกมาจากบนหน้า ถ้าหากไม่ใช่เพราะรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนหน้าของเธอแล้ว ฮั่วตงก็คงจับผิดเธอได้แน่ๆ
“หลงทางอย่างนั้นเหรอ? งั้นผมจะพาคุณออกไปเอง!” ฮั่วตงมองเธอด้วยรอยยิ้มที่กว้างขึ้น มือของเขาเอื้อมมาหาเธออย่างไม่นึกรังเกียจ โดยมืออีกข้างหนึ่งวางไปตรงเอวบาง ๆ ของเธอ ในขณะนั้นเขาก็รู้สึกได้ถึงความอ่อนนุ่มเสียจนหัวใจของเขาแทบละลาย
ผู้หญิงถ้าหากอยากเล่นแบบนี้ก็นับว่ามีคุณภาพชั้นเลิศแล้ว ความรู้สึกแบบนี้ช่างดีจริง ๆ!
“ออกไปนะ!” เธอเอารองเท้าส้นสูงในมือของเธอกระแทกไปที่ตัวของเขา ตอนนี้เธอเหนื่อยมากแล้ว ถ้าหากต้องดื่มอีกครั้งละก็ มือของเธอคงแทบจะไม่มีแรงถือแก้ว
“นังxxx! ผู้หญิงอย่างเธอ อย่าทำให้ตัวเองอับอายเลยจะดีกว่า ลูกก็มี คุณเองก็ไม่ใช่เด็ก มีลูกก็ช่าง จะสงวนตัวทำบ้าบออะไรกัน!” ฮั่วตงเตะรองเท้าของเธอออกไป ก่อนจะคว้าข้อมือของเธอและลากเธอเข้าไปในลิฟต์!
“ไฟไหม้แล้ว! ไฟไหม้! วิ่งหนีเร็ว!” อันโหรวดิ้นรนพลางตะโกนเสียงดังออกมา
เมื่อชายข้าง ๆ ของเธอได้ยินคำพูดนั้นก็โกรธขึ้นมาทันที เขาตบ
