ว่า “ประธานจิ่ง เชิญค่ะ”
ทั้งสองคนค่อย ๆ ก้าวออกจากลิฟต์ ตลอดทางพวกเขาถูกผู้คนมองมาจากที่ไกล ๆ หลายครั้ง จิ่งเป่ยเฉินเองก็ไม่มีทีท่าที่จะเหลือบตามอง พลางเดินไปอย่างสงบนิ่งและดูใจเย็น
บิ๊กบอสของเธอดูสูงส่งเสียขนาดนี้ เธอจึงได้เดินตามหลังของเขาก่อนจะออกจากโรงพยาบาลนี้ไป
หลังจากที่ออกไปแล้ว เสี่ยวหยางก็ได้เปิดประตูรถที่ด้านหลัง จิ่งเป่ยเฉินเข้าไปนั่งในรถ ขณะที่เธอกำลังจะออกไป เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นอีกครั้ง “ขึ้นมา”
แต่เดิมทีคิดอยากจะปฏิเสธอยู่แล้ว แต่เรื่องวันนี้ยังไม่ทันเคลียร์สถานการณ์ คำถามเมื่อครู่นี้เธอก็ยังไม่ตอบ จึงจำใจทำตัวแข็งกระด้างและเข้าไปนั่งในรถของเขา
รถได้แล่นออกจากประตูโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว เธอหันหน้าไปมองคนที่อยู่ด้านข้างและพูดว่า “ประธานจิ่ง ฉันคิดจะขอให้ผู้กำกับเจียงหลิวมาช่วยถ่ายภาพเหอเฉ่าอีกครั้งหนึ่ง ฉันคิดว่าครั้งต่อไปต้องไม่เกิดปัญหาแบบนี้ขึ้นอีกแน่ ๆ”
จิ่งเป่ยเฉินหันหน้าไปมองเธอและตอบอย่างช้า ๆ ว่า “วันนี้คนทำงานฟรี ทุกอย่างก็ฟรี เจียงหลิวเองก็….”
“หักออกจากเงินเดือนพนักงานของฉันได้เลยค่ะ หักทั้งเดือนก็ได้ค่ะ!” เธอจะต้องตรวจสอบเรื่องของวันนี้ให้ชัดเจนให้ได้ เหอเหมียวที่เป็นผู้ป่วยกลับดูผิดปกติขนาดนั้น มันชวนให้เธอรู้สึกติดอยู่ในใจไปเสียแล้ว
ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยคิดจะเดินไปทางปกติกับเขาบ้างเลยเหรอ ขอร้องเขาสักคำก็ไม่เคย? ไม่คิดจะยอมแพ้กับเขาบ้างเลยหรือยัง
