ยงแต่ว่าปกติแล้วเธอมักทำงานเป็นผู้ช่วยของผู้จัดการฉี ซึ่งถ้าหากมีเรื่องอะไรแล้วจริง ๆ ก็ไปหาเธอได้ ซึ่งนี่เป็นวิธีหลีกเลี่ยงที่จะเจอกับตัวจิ่งเป่ยเฉินอีกทางหนึ่ง
แต่เรื่องของหยกที่อยู่ในแผนที่เธอต้องรับผิดชอบ แม้ว่าตัวเธอจะไม่ค่อยชอบมันเท่าไร แต่การถ่ายโฆษณาเองก็ค่อนข้างสำคัญมาก เธอจึงต้องไปดูด้วย
จิ่งเป่ยเฉินเหลือบมองไปยังกุญแจที่อยู่ในมือของเธอ ฟังจากคำพูดของเธอแล้วดูท่าน่าจะยากที่จะทำให้เธอเชื่อฟัง ก่อนจะค่อย ๆ ยกมุมปากขึ้นมาเล็กน้อยและพูดออกมาแค่คำเดียว “อืม”
อันโหรวเมื่อเห็นดังนั้นก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย พูดง่ายถึงขนาดนี้มันใช่แล้วแน่เหรอ จริงสิ ยังไงนั่นก็เป็นส่วนหนึ่งของโครงการบริษัทจิ่ง
เมื่อหันหลังกลับมาก็นึกถึงเครื่องสำอางที่อยู่ที่บ้าน ฝีเท้าก็พลันชะงักไปเล็กน้อย คิดอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วก็ไม่ได้พูดอะไร มันไม่ใช่เครื่องสำอางกันน้ำ และอาจจำเป็นในบางครั้ง
เมื่อคิดแบบนั้น ของขวัญวันเกิดชิ้นนี้ดูท่าน่าจะได้ใช้จริง ๆ
มือขวากำลังเปิดประตู ขณะที่กำลังออกแรงก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำจากด้านหลังว่า “ของขวัญที่ซื้อให้ คุณไม่ใช้ยังงั้นเหรอ?”
เธอไม่ได้ปล่อยมือ ก่อนจะชำเลืองตามองไปที่เขาเล็กน้อย และพริบตาเดียวเธอก็ยิ้มออกมา “ประธานจิ่งมอบของขวัญให้แน่นอนว่าต้องใช้ เพียงแต่ว่าก่อนหน้านั้นยังใช้ไม่หมด ใช้หมดแล้วต้องใช้แน่นอนค่ะ”
เขามองออกด้วยเหรอว่าเธอใช้เครื่องสำอางอะไรแบบไหน? ต่อใ
