ห้บริษัทจิ่งจะทำธุรกิจในด้านนี้ แต่ดวงตาของเขานี่มันก็เหมือนกับพิษร้ายที่สาดส่องไปทั่วเลยหรือเปล่า?
จิ่งเป่ยเฉินมองไปที่ใบหน้าของเธอก็รู้ได้ทันทีว่าเธอกำลังหลอกเขาอยู่ แต่เวลานี้ไม่ใช่เวลามาเล่นกับเธอ จึงได้เอ่ยอย่างเรียบ ๆ ไปว่า “ออกไปได้แล้ว!”
“ค่ะ ประธานจิ่ง” เธอรีบเปิดประตูและมองไปที่กุญแจที่อยู่ในมือ อารมณ์ตอนนี้มันเหมือนมีความรู้สึกที่ทับซ้อนกันอยู่
……
การถ่ายภาพโฆษณานั้นเป็นเรื่องที่สำคัญ เพราะงั้นตอนบ่ายเธอจึงต้องไปที่สตูดิโอ ซึ่งตอนนี้เป็นเวลากว่าบ่ายโมงครึ่งแล้ว หนึ่งชั่วโมงที่ถ่ายภาพถ้าหากมีปัญหาอะไรเธอจะได้แก้ไขมันได้ทัน
ทันทีที่เธอเดินเข้าไป ผู้ช่วยก็ได้รีบวิ่งออกมาหากันอย่างลนลาน ทั้งสองคนเกือบจะพุ่งชนกันเข้าเสียแล้ว
“เป็นยังไงบ้าง?” เธอพยุงผู้ชายตัวน้อยที่เกือบจะล้มลงตรงหน้า
เมื่อผู้ช่วยพบเธอ ก่อนหน้านั้นเธอเคยเป็นผู้รับผิดชอบมาก่อน จึงได้คุยกับผู้กำกับและช่างภาพมาแล้ว ทันทีที่เธอช่วยจับแขนแบบนี้ก็เหมือนกับฟางที่ช่วยชีวิตเอาไว้ “พวกเราหาเหอเฉ่าไม่พบเลย ครึ่งชั่วโมงแล้ว เราส่งข้อความไปเห็นบอกว่าอยู่บนถนน แต่ตอนนี้ไม่รับโทรศัพท์เลยค่ะ เหลือเวลาอีกแค่หนึ่งชั่วโมง ไหนจะต้องแต่งหน้าและให้ลองเสื้อผ้าอีก หนึ่งชั่วโมงมันจะพอที่ไหน! ทั้งยังต้องถ่ายภาพอีก ถ้าเกิดไม่แต่งหน้าออกมาให้เสร็จทันเวลา มีหวังพวกเราโดนด่าแน่ ๆ เลยค่ะ!”
“เดี๋ยวฉันลองโทรดู” อันโหรวหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจ
