ตอนที่ 163 เขาอยากอุ้มเธอ
“อะ…….” เธอถูกอุ้มขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะใช้มือโอบคอของเขาไว้ทันที ถ้าหากเธอรู้แต่แรกว่าเขาจะอุ้มเธอแบบนี้ เธอคงยอมเดินเข้าไปแต่โดยดีและดูแบบมีมารยาทเสียมากกว่า
ซึ่งเธอเองก็ไม่อยากให้เป็นแบบนี้ เธอรู้สึกว่าหูของตัวเองแดงขึ้นจริง ๆ แต่ว่า….
ทันทีที่จิ่งเป่ยเฉินปล่อยเธอลง เธอก็ยืนตัวตรง ก่อนจะนั่งลงพลางมองไปที่เขาและเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม “ประธานจิ่ง คุณเคยคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้บ้างไหม คุณเคยทำแบบนี้ให้พนักงานบริษัทจิ่งสักกี่คนกัน?”
“ไม่ใช่พนักงานทุกคนที่ได้รับการปฏิบัติแบบนี้” จิ่งเป่ยเฉินนั่งลงตรงข้ามกับเธอ ก่อนจะมองเธอผ่านแสงไฟอันอบอุ่น “มีแต่คุณคนเดียวเท่านั้น”
“จริงเหรอ…..รู้สึกปลื้มใจจริง ๆ ค่ะ” เธอหันไปมองดอกกุหลาบที่อยู่บนโต๊ะโดยไม่ได้มองไปที่ดวงตาของเขา
เธอไม่ต้องการอะไรแบบนี้จริง ๆ!
“คุณชอบมันก็ดีแล้ว” จิ่งเป่ยเฉินขยิบตาให้บริกรที่อยู่ข้าง ๆ เขา และบริกรที่อยู่รออยู่ด้านนอกประตูก็ได้เริ่มเสิร์ฟอาหารทีละจาน
เธอบอกตอนไหนกันว่าชอบ? บิ๊กบอสของเธอไปฟังหรือนึกมโนภาพเอาเองกันแน่?
เมื่อเห็นอาหารที่สวยงามอยู่ตรงหน้า และก็ฝ่ายตรงข้ามที่อยู่ด้านหน้าเธอก็บีบบังคับแบบนั้น เธอก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี
“ประธานจิ่ง อันที่จริงแล้ววันเกิดของฉันไม่ค่อยชอบของที่มันเสียเปล่าแบบนี้ แต่ความอบอุ่นเล็กน้อย ๆ แบบนี้ ฉันคิดว่าฉันคงต้องกลับบ้านไปอยู่กับครอบครัว ประธานจิ่งเป็นคนฉล
