าด คุณไม่คิดอยากให้ฉันกลับบ้านเหรอคะ? หน่วนหน่วนที่น่ารักขนาดนั้น คุณจะไม่ให้ฉันกลับไปหาลูกเหรอคะ” เธอพูดอะไรไปก็ล้วนไม่เป็นประโยชน์ จึงเอ่ยถึงหน่วนหน่วนออกมา
“คุณพูดแบบนี้มา….ก็ดูสมเหตุสมผลดีนะ” จิ่งเป่ยเฉินหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมา ดวงตาสีดำสนิทที่มองไม่เห็นก้นบึ้งสบตากับเธอและพูดว่า “คุณว่าผมควรส่งคนไปรับพวกเขามาที่นี่เลยดีไหม หรือว่าพวกเราสองคนจะกลับไปด้วยกันดี?”
“ไม่เป็นไรค่ะ มันไม่ได้จำเป็นจริง ๆ อันที่จริงฉันคิดว่าการฉลองวันเกิดแบบนี้เป็นครั้งคราวก็ถือว่าเป็นเรื่องที่โอเคเหมือนกัน” เธอก้มหน้าก้มตา ก่อนจะรีบหยิบมีดกับส้อมที่อยู่ตรงหน้ามาจัดการกับอาหารทันที
“ไม่จำเป็นจริง ๆ เหรอ?” เมื่อเห็นเธอก้มหน้าก้มตากินขนาดนั้น เขาจึงวางโทรศัพท์ลง
“ประธานจิ่ง รีบกินเข้าเถอะค่ะ! กินเสร็จฉันจะได้รีบกลับบ้าน” เธอพูดด้วยรอยยิ้ม แต่ในใจของเธอนั้นคิดอยากจะเอามีดและส้อมแทงเข้าไปที่ตัวของเขาจริง ๆ
แต่ทำไมเธอกลับเห็นคนตรงข้ามเธอทำท่าแบบนี้ เขาควรที่จะกินเร็ว ๆ สิ ไม่ใช่กินช้าแบบนั้น เธอรู้สึกว่าดอกกุหลาบบนโต๊ะนั้นเหี่ยวเฉาเร็วกว่าการกินของเขาเสียอีก
ยิ่งเห็นท่าทางอันสง่างามที่เขากินแล้ว เธอเองก็รู้สึกโกรธจนทนไม่ไหว
“ฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ ประธานจิ่งกินช้า ๆ ได้เลย” เธอลุกขึ้นจากที่นั่งของเธอและเดินออกไปข้างนอกทันที
ถึงแม้ว่าท่าทางการกินของเขาน่าจะรื่นรมย์มากแค่ไหน แต่ในใจของเธอกลับคิดถึงหยางหย
