างและหน่วนหน่วนจนไม่มีอารมณ์ที่จะมาชื่นชมการกินอาหารของเขาจริง ๆ ถึงได้ออกไปที่ห้องน้ำเพื่อสงบสติอารมณ์ แม้ห้องน้ำจะไม่ได้มีบรรยากาศเหมาะสมเท่าไรก็ตาม
ทันทีที่เธอเดินออกไป จิ่งเป่ยเฉินก็วางมีดและส้อมในมือลง เพื่อรอให้เธอกลับมาค่อยกินต่อ
ทันใดนั้นเองเสียงโทรศัพท์ก็ดังมาจากฝั่งตรงข้าม เขามองไปที่ประตู ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปทางฝั่งตรงข้าม
เธอวางโทรศัพท์เอาไว้ก่อนที่จะออกไป เขามองหน้าจอโทรศัพท์ที่ขึ้นชื่อว่า ‘หยางหยาง’ สองคำที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นเร็วขึ้น
หยางหยางโทรมา เขาจะรับดีไหม?
ลางสังหรณ์ของเขาบอกว่าพวกเขาควรจะพูดตัวต่อตัวเป็นครั้งแรกที่พบหน้า แต่สถานการณ์ปัจจุบันดูเหมือนว่ายังคงไม่เหมาะสม
นิ้วเรียวยาวของเขาปัดหน้าจอเพื่อรับสาย โทรศัพท์ที่เย็น ๆ สัมผัสแนบชิดกับหูของเขา แม้ว่าเขาจะไม่ลังเลที่จะพูดคุยเจรจา แต่เขาก็ไม่รู้เลยว่าจะเอ่ยประโยคแรกยังไงดี เขาควรพูดอะไรที่จะทำให้เกิดความประทับใจครั้งแรก
“แม่จ๋า แม่จะกลับมาตอนไหน? หรือว่าถูกคุณลุงนิสัยไม่ดีคนนั้นรังแกอีกแล้ว?” น้ำเสียงของหยางหยางที่ยังดูอ่อนเยาว์ แต่กลับเผยให้เห็นถึงความกล้าที่เทียบเท่ากับเด็กหนุ่ม
เขาคือคุณลุงนิสัยไม่ดีเหรอ? เขารังแกเธอ?
ดีจริง อันโหรวเธอสอนลูกได้ดีมาก ๆ รอให้เธอเล่นเกมให้สนุกจนเบื่อก่อนเถอะ บัญชีนี้พวกเราจะเคลียร์กันให้ชัดเจนไปเลย
“แม่จ๋าของเราคืนนี้ไม่กลับหรอก ทำงานล่วงเวลา” เขายิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อยราวกับก
