ำลังต่อสู้ พวกเขาทั้งสองคนล้วนแล้วไม่อาจเอาชนะได้
“คุณลุงนิสัยไม่ดี วันนี้เป็นวันเกิดของแม่ ทำไมถึงยังปล่อยให้แม่ทำงานล่วงเวลาอีก? พวกเรากำลังรอแม่กลับมาอยู่นะ!” หยางหยางโกรธมาก แม่ของพวกเขายังไม่กลับบ้านในวันเกิดแบบนี้ได้ยังไงกัน?
มือขวาของจิ่งเป่ยเฉินที่ถือโทรศัพท์กำแน่นมากขึ้น ฟังออกว่าเขาเป็นห่วงมากแค่ไหน ทำท่าราวกับจะร้องไห้แบบนี้ เขาได้ยินก็รู้สึกปวดใจขึ้นมาเล็กน้อย บางทีเขาควรปล่อยให้เธอกลับบ้าน
ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนขึ้น “เดี๋ยวคุณลุงจะพาแม่จ๋ากลับบ้านเอง เมื่อกี้แค่ล้อเล่นเท่านั้นนะ”
“จริงเหรอ?” หยางหยางไม่อยากจะเชื่อ
“แน่นอนสิ” เมื่ออยู่ต่อหน้าลูกชาย การสร้างภาพลักษณ์ที่ดีนั้นเป็นสิ่งที่จำเป็น เพียงแต่ต้องกำจัดภาพคุณลุงไม่ดีนั่นออกไปก่อน
อันโหรวดูเหมือนพวกเราคงมีอะไรต้องเคลียร์กันอีกเยอะเลย!
“ถ้าอย่างนั้นคุณลุงลาก่อน” หยางหยางรีบวางสายอย่างรวดเร็ว ก่อนจะอธิบายสถานการณ์ให้หน่วนหน่วนและถังซั่วรับทราบ
ส่วนทางด้านจิ่งเป่ยเฉินที่ถือโทรศัพท์อยู่นั้น เขากำลังรู้สึกงุนงงอยู่เล็กน้อย ก่อนจะเผยรอยยิ้มเล็ก ๆ ออกมาและวางโทรศัพท์ลงที่เดิม ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่เดิมของตน
เมื่อมองไปยังเค้กผลไม้สามชั้นที่ดูละเอียดอ่อนและสวยงามอยู่บนโต๊ะ ดูเหมือนคืนนี้เธอคงไม่ต้องการมันแล้ว
แต่ดอกกุหลาบอีกช่อหนึ่งก็ดูเหมือนน่าจะเป็นของขวัญชิ้นเล็กน้อยที่เขาได้ตระเตรียมไว้ให้กับตัวเธอ
อันโหรวที่
