ตอนนี้กำลังยืนอยู่ในห้องน้ำ เธอกำลังเปิดก๊อกน้ำล้างมือ เมื่อมองไปยังกระจกก็เห็นใบหน้าปลอม ๆ ของตัวเอง ในหัวก็พลันนึกถึงจิ่งเป่ยเฉินขึ้นมา
นอกจากตอนที่เขาเมาเมื่อคืนนั้น เขาก็ไม่เคยแสดงสิ่งที่ตัวเองเป็นจริง ๆ ออกมาเลย นี่เขาจะมั่นใจได้ยังไง?
หรือว่าจะเป็นพวก TE? หรือว่าจะเป็นคำพูดไร้สาระของเห่อฮวาฮุย หรือเพราะเธอไม่ได้ใส่คอนแทกเลนส์ ดวงตาเลยสามารถแยกแยะคนคนหนึ่งออกมาได้อย่างนั้นเหรอ?
เธอคิดมากจนเกินไป กระทั่งเหลียวเว่ยเดินเข้ามาในห้องน้ำตอนไหน เธอก็ยังไม่ทราบ จนได้ยินเสียงของเธอที่เอ่ยขึ้นถึงได้รู้สึกตัว “คุณอัน”
“คุณนายโอวหยาง” เธอปิดก๊อกน้ำและยิ้มแปลก ๆ ให้
เหลียวเว่ยมองไปที่เธอที่ดึงกระดาษทิชชูออกมา สายตาก็เหลือบจับจ้องไปที่มือของเธอ สีผิวตรงมือนั้นแตกต่างกับหน้าของเธอมากนัก
“มือของคุณอันนี่คงดูแลเป็นอย่างดีเลยสินะ? ทำไมถึงไม่ดูแลใบหน้าให้ดีด้วยคะ? สิ่งที่ทุกคนเห็นเป็นครั้งแรกคือใบหน้านะไม่ใช่มือ” เหลียวเว่ยมองไปที่เธอที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ ความสงสัยในใจของเธอกลับขยายใหญ่โตมากขึ้นเรื่อย ๆ
ไม่รู้เลยว่าทำไมเธอถึงคิดว่ามันมีอะไรผิดปกติ เธอรู้สึกได้ว่าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้านั้นไม่ใช่อันอีหาน แต่เป็นอันโหรว
แต่หลายปีผ่านไปก็ย่อมเกิดการเปลี่ยนแปลงไม่ใช่เหรอ? ก่อนหน้านั้นแม้จะเคยถูกเรียกว่าดอกไม้บริสุทธิ์ประจำโรงเรียน ผิวขาวที่เหมือนกับไขมันแพะ ใบหน้าที่ยิ้มราวกับดอกไม้ ยิ้มแย้มแจ่มใสเสี
