ม่ใช่ว่าเขาหิวหาที่ลงไม่ได้ จนต้องมองดวงตาแล้วเปรียบเทียบเอาแบบนั้นหรอกใช่ไหม?
“ไปกันเถอะ เอากระเป๋าแล้วก็กลับบ้าน หยางหยางกับหน่วนหน่วนกำลังรอคุณอยู่” จิ่งเป่ยเฉินมองดูพวกเขาก่อนจะก้มลงมากระซิบข้าง ๆ หูเธอ
เธอหันกลับมาในอ้อมแขนของเขาอีกครั้ง ก่อนจะเดินไป “ประธานจิ่ง…..นี่คุณพูด พูดอะไร?”
เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นหยางหยางหรือหน่วนหน่วนที่โทรเข้ามา แต่พวกเขาก็ไม่น่าจะพูดอะไรไร้สาระนี่ หรือว่าเพราะเมื่อครู่เธอไม่ได้เอาโทรศัพท์ไปด้วย ความผิดพลาดหลังจากนี้เธอคงไม่หวังว่าจะทำผิดอีกครั้งแล้ว
“ดูคุณประหม่าเกินไปหน่อยนะ?” จิ่งเป่ยเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง แต่จิตใจของเขากลับไม่สงบนิ่งตาม หยางหยางเอ่ยคำพูดว่า ‘คุณลุงนิสัยไม่ดี’ ซึ่งเขาเองก็จำมันไว้อย่างขึ้นใจ
บัญชีนี้ดูเหมือนว่าเขาคงต้องหาโอกาสเหมาะ ๆ เคลียร์กับเธออย่างชัดเจนสักหน่อยแล้ว
“ไม่มีอะไรค่ะ ฉันแค่ตื่นเต้นไปหน่อย เมื่อครู่นี้ประธานจิ่งหล่อมากเลยค่ะ เท่มากด้วย ขอบคุณประธานจิ่งที่ช่วยพูดแทนฉันนะคะ” เธอเร่งฝีเท้าเพื่อเดินหนีจากตรงนั้น ก่อนจะหันหน้าไปมองเขาและพูดว่า “ประธานจิ่ง งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ คืนนี้เกิดเรื่องวุ่นวาย ขอบคุณคุณจริง ๆ ค่ะ”
ทันใดนั้นเองที่ด้านข้างของเขาก็ดูว่างเปล่า เขายังคงยิ้มอย่างจาง ๆ ก่อนจะเดินตามเธอไปอย่างช้า ๆ และพูดว่า “ถ้าคิดจะเอ่ยคำขอบคุณ สองคำอะไรพวกนั้นผมไม่ต้องการหรอก”
“ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ!” เธอเปลี่ยนคำพูดใ
