าโรงแรมเพื่อทำอะไร?” จิ่งเป่ยเฉินมองเธอด้วยรอยยิ้ม
“ลูกน้องไม่กล้าคิดหรอกค่ะว่าความหมายของประธานจิ่งคืออะไร” เธอคงไม่กล้าเหยียบเข้ามาที่นี่ง่าย ๆ แน่ แม้จะมีเงินเดือนยี่สิบเท่าก็ตาม เธอก็คงไม่กล้า
อย่าโทษที่เธอคิดอะไรแปลก ๆ แบบนี้เลย จิ่งเป่ยเฉินก่อนหน้านั้นก็มีประวัติอยู่ที่โรงแรมนี้ ครั้งที่แล้วก็ห้องพักโรงแรม ครั้งนั้นก็โรงแรมไค่ฮั่ว ถ้านั่วเทียนจำไม่ผิดละก็ เขาอยู่ชั้นที่สิบแปด
ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกราวกับว่าขนลุกชันไปทั่วร่าง คล้ายกับว่าสัมผัสได้ถึงไอเย็นบางอย่าง
“ในฐานะที่คุณเป็นเลขาของผม แม้แต่ความคิดของผม คุณก็เดาไม่ออก ถ้าหากผมเข้าใจไม่ผิด แสดงว่าแบบนี้คุณคงทำงานไม่ดีใช่ไหม?” จิ่งเป่ยเฉินก้มหน้าลงเล็กน้อย พลางยิ้มที่มุมปากและสบตากับเธอ
“ประธานจิ่งคะ คำพูดของคุณดูร้ายแรงไปหน่อยนะ ฉันไม่ใช่จิตแพทย์ที่ต้องมาเดาใจลูกค้านะ ไม่ใช่อะไรจะเข้าใจได้หมดเลย ไม่มีทางที่จะเดาความคิดของคุณได้หรอกค่ะ” เธอตอบกลับด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม แต่ร่างกายกลับถอยห่างออกไปหนึ่งก้าว
เธอจะไม่ยอม ไม่ยอมให้โอกาสใด ๆ เกิดขึ้น พอถอยไปหนึ่งก้าวจิ่งเป่ยเฉินก็อดไม่ได้ที่จะขังเธอไว้อย่างแน่นหนา
ทันใดนั้นเองกลิ่นอายของผู้ชายก็ลอยเข้ามาใกล้ ทำให้แผ่นหลังของเธอแนบชิดติดกับผนังลิฟต์ที่เย็นยะเยือก สายตาเหลือบมองไปยังตัวเลขสิบสี่ “ประธานจิ่งคะ ชั้นสิบ สิบห้าถึงแล้วค่ะ”
“จำไว้นะ เงินเดือนยี่สิบเท่า ถ้าวิ่งหนีก็เท่ากับหา
