ย” จิ่งเป่ยเฉินบอกก่อนจะเดินออกไป
เมื่อเธอออกมาก็ตบที่หน้าอกของตัวเองเบา ๆ ด้วยความหวาดกลัวและนึกเสียใจ เธอไม่คิดอยากจะได้เงินเดือนยี่สิบเท่าหรอก ขอแค่เพียงได้กลับบ้านก็พอ
แต่น้ำเสียงของบิ๊กบอสที่สั่งในวันนั้น ต่อให้เธอได้รับเงินเดือนสามเท่า เธอก็มีแต่ต้องทำตามที่เขาสั่ง!
เมื่อคิดว่านี่ไม่ใช่ชั้นสิบแปดของเขา ในใจของเธอก็สงบนิ่งขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะเดินตามหลังเขาไป
ทั้งสองมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องหนึ่งห้าศูนย์ห้า เธอกดกริ่งทันที เสียงฝีเท้าที่อยู่ข้างในก็รีบเดินออกมาเปิดประตูออกด้วยความรวดเร็ว
คนที่เปิดประตูออกเป็นชายต่างชาติคนหนึ่ง เขายิ้มทักทายจิ่งเป่ยเฉิน เนื่องจากอยู่ต่างประเทศมาหลายปี ภาษาอังกฤษของเธอก็เปรียบเหมือนภาษาแม่ เธอสามารถเข้าใจบทสนทนาระหว่างพวกเขาสองคนได้อย่างง่ายดาย
ที่แท้จิ่งเป่ยเฉินก็มาทำธุรกิจจริง ๆ เมื่อครู่เธอกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ มันดูไร้สาระมาก เธอคิดว่าจิ่งเป่ยเฉินจะทำตัวไม่ดีกับเธอ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกผิดเล็กน้อยกับเขา มันรู้สึกผิดจริง ๆ
ผู้ชายคนนี้เป็นผู้เชี่ยวชาญในด้านการทำไวน์ที่ต่างประเทศ แม้บริษัทจิ่งจะเป็นผู้นำด้านอุตสาหกรรมไวน์ แต่ผู้นำไม่ได้หมายความว่าจะไม่พัฒนาต่อ เขาต้องการที่จะพัฒนาและขยายการตลาดไปยังต่างประเทศ เรื่องนี่นับว่าเป็นสิ่งสำคัญสำหรับเขามาก ๆ
เมื่อพวกเขาเข้าไป ชายคนนั้นก็เทไวน์ใส่แก้ว แก้วหนึ่งส่งให้จิ่งเป่ยเฉิน ส่วนอีกแก้วส่งให้กั
