ตอนที่ 155 เธอต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ
อันโหรวรู้สึกว่าตัวเธอนั้นต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ จิ่งเป่ยเฉินไปโรงพยาบาลแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย?
มันไม่สามารถพูดแบบนี้ได้ แน่นอนส่วนหนึ่งเพราะเขาเป็นเจ้านายของเธอ มันย่อมมีอะไรเกี่ยวข้องกัน ไปดูเขาสักหน่อยก็คงไม่เป็นไรหรอก
เมื่อมาถึงหน้าโรงพยาบาล อันโหรวก็เดินเข้าไปโดยไม่มีท่าที่จะหยุด ภายในโรงพยาบาลมีแต่กลิ่นของน้ำยาฆ่าเชื้อฟุ้งกระจายไปทั่วปลายจมูกของเธอ ดูเหมือนในโรงพยาบาลจะมีคนอยู่เต็มไปหมด
เธอเดินไปพลาง กดโทรศัพท์ไปพลาง นิ้วมือของเธอปัดผ่านหน้าจอที่เย็นยะเยือก เธอคิดไม่ถึงเลยว่าจิ่งเป่ยเฉินจะป่วย แต่ป่วยเป็นอะไรนั้นเธอไม่ทราบจริง ๆ คงไม่ใช่โรคร้ายแรงหรือเส้นเลือดอุดตันอะไรแบบนี้หรอกนะ?
ให้ตายสิ เธอควรจะถามฉีเซิงเทียนให้แน่ชัดเสียก่อน แบบนี้มีแต่จะทำให้ตัวเองรู้สึกประหม่าและเป็นกังวลจนต้องมาในที่สุด
ในที่สุดก็กดไปยังหมายเลขของจิ่งเป่ยเฉิน พลางเอาโทรศัพท์แนบกับหูและรอฟังเสียงเรียกเข้า ไม่ช้าเสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมา
“ประธานจิ่งคะ คุณอยู่ที่ไหน? ฉันมาเยี่ยมคุณในฐานะตัวแทนของพนักงานทุกคนของบริษัทจิ่ง” เธอยืนอยู่หน้าลิฟต์และจ้องมองไปที่ตัวเลขที่ไหลผ่านไปมา
เสียงรอบข้างดังขึ้นเรื่อย ๆ แต่เธอก็ได้ยินคำตอบของเขาอย่างชัดเจนว่า “ห้องผ่าตัดชั้นสามของแผนกผู้ป่วยนอก”
เธอรีบกดลิฟต์ตรงหน้าทันที แต่ลิฟต์ก็ดูเหมือนจะมาช้าเกินไป บันไดก็ดูเหมือนจะไม่สูงมากนัก เธอ
