ถือโทรศัพท์ไว้และไม่ได้รอให้ลิฟต์มาถึง รีบเดินขึ้นบันไดไปทันที
เธอเดินขึ้นไปโดยแทบไม่หยุดหายใจ ก่อนจะรีบวิ่งไปยังห้องผ่าตัด
มือซ้ายของจิ่งเป่ยเฉินถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผล ส่วนตัวเขาก็กำลังฟังข้อควรระวังที่แพทย์พูดอย่างจริงจัง พลันสายตาเหลือบมองไปยังอันโหรวที่กำลังวิ่งเข้ามาโดยไม่ตั้งใจ
อันโหรวเมื่อมองเห็นผ้าพันแผล เธอก็รู้สึกตกใจมากขึ้น ฝีเท้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นช้าลง ก่อนจะอ้าริมฝีปากกว้างขึ้นและตะโกนออกมาเสียงดังว่า “ประธานจิ่ง”
มันดูร้ายแรงเกินไปหน่อยนะ ทำไมจู่ ๆ ถึงได้บาดเจ็บ?
จิ่งเป่ยเฉินลุกขึ้นยืนพลางเหลือบมองไปที่เธอหนึ่งครั้ง ก่อนจะเดินไปข้างนอกและพูดว่า “หยิบยามาด้วย”
“ค่ะ!” เธอรีบหยิบยาบนเก้าอี้ ก่อนจะเดินตามเขาออกไป
จิ่งเป่ยเฉินเดินเร็วมาก เดินเร็วเสียจนเธอตามไม่ทัน จึงไม่ทันได้อ่านฉลากยาว่าเขียนอะไรไว้บ้าง
ตอนที่จะลงไปที่ด้านล่างเขาได้เดินลงบันได เธอจึงเดินตามเขาไปโดยไม่มีท่าทีว่าจะหยุด เมื่อมาถึงห้องโถง จิ่งเป่ยเฉินก็ได้เดินออกไปข้างนอก
เธอเหลือบมองไปยังถุงยาในมือ
จิ่งเป่ยเฉินเข้าไปในรถ ดวงตาสีเข้มของเขาหรี่ลงเล็กน้อย ซุกซ่อนความเจ็บปวดที่ถูกผ้าพันแผลรัดแน่น ให้ตายสิ ฉีเซิงเทียนนี่มันเฉือนเนื้อเข้าไปเต็ม ๆ ชัด ๆ
เมื่อเตรียมอะไรเสร็จเขาก็ขับรถมาที่โรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่าบาดแผลเพียงเล็กน้อย แต่เล่นพันซะใหญ่เกินจริง ทำให้อันโหรวที่เห็นผ้าพันแผลรู้สึกเป็นกังวลขึ้นม
