าทันที
อันโหรวรีบออกมาพร้อมกับยาในมือ เมื่อมองไปรอบ ๆ ก็เห็นรถของเขา โดยเขานั้นนั่งอยู่ที่เบาะคนขับ แล้วนี่เขาจะขับรถยังไง?
เธอโน้มตัวลงมองไปยังจิ่งเป่ยเฉิน บางทีอาจจะเป็นเพราะได้รับบาดเจ็บ สีหน้าของเขาเลยดูซีดเผือดแบบนี้ “ประธานจิ่ง ทำไมไม่ไปนั่งรถของฉันแทนคะ รถของคุณเดี๋ยวให้ผู้จัดการฉีมาขับไปแทนก็ได้”
หรือไม่ก็รออีกสักหน่อยให้ฉีเซิงเทียนมาขับรถของเธอไปก็ได้!
จิ่งเป่ยเฉินลงจากรถ แต่ก็ไม่ได้มุ่งตรงไปที่รถของเธอแต่อย่างใด เขาเดินอ้อมมานั่งที่นั่งข้าง ๆ คนขับ ก่อนจะปิดประตูรถเสียงดัง ‘ปัง’
ความหมายแบบนี้มันเห็นได้ชัดว่าเขาจะเอารถของตัวเองกลับไป
ช่างเถอะ ในเมื่อเขาเป็นเจ้านาย เขาพูดอะไรก็ต้องทำ
เธอเข้าไปในรถด้วยท่าทีขุ่นเคือง ก่อนจะวางยาแก้อักเสบไว้ที่ช่องเก็บของตรงกลางและขับรถออกไป
ระหว่างทางจิ่งเป่ยเฉินไม่ได้พูดจาอะไรสักคำ อันโหรวกำพวงมาลัยไว้แน่น สายตาจับจ้องมองไปด้านหน้า แต่ก็แวะมาเหลือบตามองเขาอยู่หลายรอบ อยากจะถามมากเหลือเกินว่าเขานั้นบาดเจ็บเพราะอะไร อาการบาดเจ็บไม่ร้ายแรงใช่ไหม
ตอนที่เธอหยิบยามา เธออยากจะรู้จริง ๆ ว่าหมอพูดอะไรบ้าง แต่เธอก็ประเมินความสามารถของตัวเองสูงไป เพราะคำว่าหมออะไรพวกนั้นก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอรู้จักจริง ๆ
นอกจากคำว่าจิ่งเป่ยเฉินแล้ว เธอก็ไม่รู้จำคำอื่น ๆ เลยสักคำ
เมื่อพวกเขากลับมาถึงก็ประมาณสิบเอ็ดโมง นี่ยังไม่ถึงเวลากินข้าว ทำให้ตอนนี้มีคนอยู่ที่ด้านนอกบร
