……
เช้าตรู่เธอได้ส่งลูกน้อยสองคนไปโรงเรียนอนุบาลก่อนจะไปยังบริษัทจิ่ง ตามนิสัยเดิมของเธอ เธอมักจะชงชาและจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย แต่พอถึงช่วงเวลาเก้าโมงครึ่งกลับไม่เห็นเงาของจิ่งเป่ยเฉิน
จู่ ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ว่าเขาโทรมาบอกว่าเขาต้องไปโรงพยาบาล หรือว่าสุขภาพของเขาจะไม่ดีจริง ๆ?
เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้ในจุดนี้ เธอเองก็ไม่มีกะจิตกะใจในการทำงาน เพราะปกติจิ่งเป่ยเฉินมักทำงานตรงต่อเวลา ส่วนเรื่องกินข้าวหรืออะไรพวกนี้มันผิดปกติจนเกินไป มันทำให้เขามาสายขนาดนี้เลยเหรอ
เธอเหลือบมองไปยังหน้าประตูอยู่พักหนึ่ง จนกระทั่งสิบโมงเช้าก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของจิ่งเป่ยเฉิน ในใจของเธอเริ่มรู้สึกกังวลอย่างบอกไม่ถูก
เธอหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาเพื่อโทรหาฉีเซิงเทียนทันที
ในที่สุดปลายสายก็กดรับ “ผู้จัดการฉี วันนี้ประธานจิ่งไม่เข้าบริษัทเหรอคะ?”
เธอเผยเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล เพราะอย่างไรเขาก็เป็นบอสของเธอ เธอกังวลว่าเขาจะเป็นอะไรขึ้นมา ซึ่งไม่ได้หมายความถึงอะไรอื่น ๆ
ฉีเซิงเทียนเงยหน้ามองไปยังจิ่งเป่ยเฉินที่กำลังก้มหน้าก้มตามองไปที่เอกสาร ก่อนจะหัวเราะอยู่ในใจและพูดว่า “ใช่! ฉันได้ยินว่าวันนี้เขาไปโรงพยาบาลนะ!”
“ส่วนโรงพยาบาลไหนนั้น….” ฉีเซิงเทียนเหลือบมองไปยังจิ่งเป่ยเฉินอีกครั้ง ก่อนที่จะเห็นเขามองมาด้วยความงุนงง จึงแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นและพูดว่า “น่าจะเป็นโรงพยาบาลอันรู่ว ฉันยุ่งเรื่องงานอยู
