ก็เลี้ยงข้าวผมสิ!” ถังซั่วโน้มตัวลงพลางมองไปที่หยางหยางและพูดว่า “ใช่ไหมหยางหยาง?”
“อือ แม่จ๋าพวกเราควรเชิญคุณลุงถังไปกินข้าวนะ” อันหยางเงยหน้าขึ้นไปมองเธอ ดวงตาเบิกกว้างพลางกะพริบปริบ ๆ
“แม่จ๋า แม่จ๋า” เมื่ออันหน่วนเห็นพวกเขาก็รีบเดินเข้ามาหาทันที
ทันทีที่อันหน่วนเดินเข้ามา ถังซั่วก็ได้อุ้มเธอขึ้นและพูดว่า “หน่วนหน่วน วันนี้คุณลุงถังขอไปกินข้าวเย็นกับพวกหนูได้ไหม?”
“ได้ค่ะ!” เธอพยักหน้าก่อนจะมองเขาด้วยรอยยิ้ม จากนั้นเธอก็จำได้ว่าแม่จ๋าของเธอก็อยู่ที่นี่ด้วย จึงรีบหันไปมองทันที “แม่จ๋า แม่โอเคไหมคะ?”
ลูกน้อยทั้งสองคนพูดมาขนาดนี้ บวกกับถังซั่วช่วยเธอเอาไว้จริง ๆ เธอจึงยิ้มอย่างเห็นด้วย
หลังจากที่รับประทานอาหารเย็นเสร็จก็เป็นเวลากว่าสองทุ่ม เธอจึงให้พวกเขาไปอาบน้ำและอุ้มกลับเข้าไปนอน ก่อนจากไป เธอก็ถูกหยางหยางดึงมือเอาไว้
เธอนั่งลงข้างเตียง พลางเอามือลูบไปที่ผมของเขาและยิ้ม ก่อนจะถามไปว่า “วันนี้มีความสุขไหม?”
“อืม!” หยางหยางจับมือเธอไว้แน่นและพูดว่า “แม่จ๋า คุณลุงถังไม่ใช่แค่ดีนะ ทั้งยังมารับพวกเราหลังเลิกเรียน พาพวกเราไปเล่น พาพวกเราไปกินข้าวอีก”
ถูกต้อง แม้ว่าเธอบอกจะเลี้ยงข้าวเขา แต่สุดท้ายก็กลายเป็นถังซั่วเลี้ยงข้าวพวกเขาอยู่ดี และทุกครั้งเธอก็ลงมือสายอยู่ตลอด
แถมยังบอกอีกว่าครั้งหน้าคุณค่อยเลี้ยง? ไม่ได้ละมั้ง ครั้งหน้ามันไม่ควรมีแบบนี้อีก
มันเป็นแบบนี้มาแล้วถึงสองครั้ง จิ่งเป่
