ยเฉินคงไม่ได้ใช้วิธีแบบนี้เหมือนกันนะ เห็นทีคงต้องระวังให้มากขึ้น
พอคิดถึงเรื่องนี้ก็น่าหงุดหงิดจริง ๆ ทุกอย่างเป็นเพราะเห่อฮวาฮุยคนเดียวที่พูดจาเหลวไหลจนทำให้จิ่งเป่ยเฉินเกิดความสงสัยขึ้นมา
“คุณลุงถังเป็นคนดีมากเลยนะ แต่แม่จ๋าไม่ได้ชอบเขา” มันจะดีกว่านี้ถ้าหากไม่ติดต่อกับถังซั่วอีก
แม้ว่าเขาจะเป็นคนดี แต่มันก็ง่ายต่อการถูกรู้ตัวตน
“ทำไมไม่ชอบ? ผมกับน้องทุกคนก็ชอบเขากันหมดนะ! แม่จ๋าลองดูก่อนสิ!” เขาชื่นชอบถังซั่วเป็นอย่างมาก ถ้าหากได้ถังซั่วมาเป็นพ่อของเขา เขาก็ไม่คิดจะปฏิเสธ
“หยางหยาง ต่อให้แม่ชอบคุณลุงถัง คุณลุงถังเองก็อาจจะไม่ได้ชอบแม่จ๋าก็ได้” เธอพูดอย่างฝืนทน
เพราะความเป็นจริงเธอรู้ว่าพวกเขาเป็นยังไง ซึ่งแน่นอนปกติไม่เคยปฏิเสธคำขอของพวกเขา แต่เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก
ถ้าหากเป็นคนอื่นก็ยังพอได้ แต่คนคนนั้นคือถังซั่ว เพื่อนพี่น้องของจิ่งเป่ยเฉิน!
“แม่หมายความว่าตราบใดที่ลุงถังชอบแม่ แม่จะอยู่ด้วยกันใช่ไหม? คุณลุงถังสามารถเป็นพ่อได้ใช่ไหม?” อันหยางเผยดวงตาสีดำที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง
ถ้าหากเป็นแบบนั้นละก็ เขาจะรีบจัดการถังซั่วให้ได้
“แม่จ๋าไม่ได้หมายความแบบนั้น แม่จ๋าหมายความว่า……..”
“แม่จ๋าผมง่วงแล้ว ผมจะนอน ราตรีสวัสดิ์!” เขาหลับตาลงทันที เพื่อป้องกันไม่ให้อันโหรวพูดต่อ
เพราะเขาเข้าใจว่าถ้าหากลุงถังชอบแม่จ๋า พวกเขาก็จะต้องอยู่ด้วยกันให้ได้
อันโหรวเห็นเขาหลับตาและทำท่าหลับ เธอจ
