งเขินอาย โดยปกติแล้วเธอมักจะขี้เกียจออกกำลังกาย ด้วยเหตุนี้เธอจึงมักจะปฏิเสธการแข่งกีฬาสีเป็นประจำ
เพียงแต่ว่าหยางหยางกับหน่วนหน่วนชื่นชอบ ซึ่งเธอก็ต้องทำตามความตั้งใจของพวกเขา
แต่ว่าเมื่อครู่เพิ่งเห็นดวงตาที่ละสายตาออกจากเธอกับถังซั่วไปก็ล้วนกลับมาอีกครั้ง เธอยอมรับมันอยู่ในใจ ขอแค่เรื่องพวกนี้ไม่แพร่งพรายออกไปก็ไม่น่าจะเป็นอะไร
แน่นอนว่าผู้ชายที่อยู่ข้าง ๆ เธอ ก่อนหน้านั้นพวกเขาไม่ได้รู้จักกันเท่าไร คงไม่ใช่จะไปบอกจิ่งเป่ยเฉินหรอกนะ?
“ไม่เป็นไร แค่เข้าร่วมก็พอแล้ว” ถังซั่วรู้สึกประหลาดใจ เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด
“แน่นอน ทางที่ดีก็ต้องได้รางวัลนะ” เธอมองไปที่เด็กน้อยทั้งสองคน เธอจะปล่อยให้ความคาดหวังของเด็กน้อยหายไปได้ยังไงกัน!
“แบบนั้นก็ไม่น่ามีปัญหา” ถังซั่วยกแขนขึ้นโอบไปที่เอวของเธออย่างนุ่มนวล แต่มันก็ทำให้เขารู้สึกหายใจอย่างลำบาก ราวกับว่ามีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านไปทั่วร่าง ก่อนที่จะรู้สึกตัวและฟื้นสติกลับมาทันที
ถึงแม้ว่าอันโหรวจะไม่คุ้นเคยกับการสัมผัสของถังซั่ว แต่เธอก็ไม่อาจจะปฏิเสธได้ในสถานการณ์แบบนี้ จึงทำได้แค่เผยรอยยิ้มเล็ก ๆ บนใบหน้า ก่อนจะตั้งใจฟังเสียงนกหวีด
ถังซั่วเดินตามรอยเท้าของเธอ เท่าที่เธอจำได้ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอจริงจังกับการแข่งกีฬาที่มีเสียงโห่ร้องเชียร์อยู่รอบ ๆ เต็มไปหมดแบบนี้ แต่เธอก็ยังได้ยินเสียงของหยางหยางและหน่วนหน่วนท่ามกลางคนเหล่านั้น
