อย่างชัดเจน จึงอดไม่ได้ที่จะจริงจังขึ้นมา
ถังซั่วเริ่มปลุกพลังของนักกีฬาที่อยู่ในตัวขึ้นมา ซึ่งมันทำให้เขาทุ่มพลังทั้งหมดและสามารถคว้าเอาชัยชนะมาครอบครองได้สำเร็จ
“แม่จ๋า! สุดยอดเลย!” หยางหยางส่งแก้วน้ำให้เธอทันที “ลุงถังเองก็ร้ายกาจไม่เบา ถ้าหากไม่มีคุณลุงอยู่ แม่จ๋าคงได้เข้าเป็นที่สุดท้ายแน่ ๆ”
“หนูคิดผิดแล้ว ถ้าหากไม่มีเขา แม่จ๋าต่างหากที่จะไม่เข้าร่วมแข่ง” เธอเอื้อมไปหยิบแก้วน้ำในมือ ใบหน้าที่บอบบางของเธอแดงขึ้นเล็กน้อย มันทำให้เธอดูเหมือนลูกตำลึงที่สวยงามและดูน่าอร่อยไม่เบา
ถังซั่วอดไม่ได้ที่จับจ้องไปที่เธอ ผู้หญิงคนหนึ่งสามารถดื่มน้ำได้สวยและมีเสน่ห์กระชากใจด้วยท่าทางง่าย ๆ ขนาดนี้เลยเหรอ
“พี่ พี่คิดว่าสายตาของคุณลุงถังที่มองแม่จ๋านี่มัน….แปลก ๆ ไหม?” หน่วนหน่วนกระซิบไปที่ข้างหูของหยางหยาง เพราะตรงหน้ามีผู้ใหญ่สองคน พวกเขาจึงไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี
“หยางหยาง แม่จ๋าเหนื่อยแล้วนะ ขอไม่เข้าร่วมการแข่งอื่น ๆ นะ!” จริง ๆ แล้วอันโหรวไม่ได้เหนื่อยมากหรอก เธอแค่อยากเข้าร่วมงานอย่างเดียวเท่านั้น แต่ไม่ได้อยากแข่ง!
แค่นี้ก็ถือว่าเขามีส่วนร่วมแล้ว!
หยางหยางเฝ้าดูแม่จ๋าถอดแว่นกันแดดออก และตอนนี้ก็กลับมาสวมมันอีกครั้ง ก่อนจะปล่อยผมกระเซอะกระเซิง ทำให้รู้ว่าเธอไม่อยากให้คนมาจับจ้องมอง
“งั้นพวกเราไปกินข้าวกัน!” ถังซั่วจู่ ๆ ก็อุ้มหน่วนหน่วนขึ้นมา “พวกหนูอยากกินอะไรไหม?”
“ไม่เอา KFC พวกเราไปกิ
