ตอนที่ 139 เด็กกำพร้าไม่มีพ่อ
วันรุ่งขึ้นหลินจือเซี๋ยวยังคงอยู่บนเตียง อันโหรววันนี้ได้แต่งตัวให้ดูสวย ๆ กับเด็ก ๆ ที่น่ารักทั้งสองคน ก่อนจะพาพวกเขาไปยังโรงเรียนอนุบาล
เมื่อทั้งสามคนมาถึงโรงเรียนอนุบาลก็เป็นที่น่าดึงดูดความสนใจเป็นอย่างมากโดยแทบไม่ตรงสงสัย ใบหน้าของอันโหรวภายใต้แว่นกันแดดตอนนี้ปรากฏรอยยิ้มขึ้นเล็กน้อย “รอก่อน เอาแว่นกันแดดของแม่ไปไม่ได้นะ รู้ไหม?”
เธอต้องออกหน้าป้องกันไว้ก่อน โอกาสแบบนี้แน่นอนว่าต้องมีถ่ายรูปกันแน่ ๆ ถ้าหากถ่ายรูปเธอละก็ มีหวังได้อัปโหลดลงอินเทอร์เน็ต สุดท้ายจิ่งเป่ยเฉินก็ต้องพบเห็น แล้วเธอก็ต้องตายอย่างแน่นอน
“เข้าใจแล้ว แม่จ๋า!” เสียงของทั้งสองคนดังขึ้นประสานกัน
“อืม ดีมาก!” เธอพาเด็กทั้งสองคนเดินเข้าไปข้างในโดยไม่คำนึงถึงสายตาของผู้คนที่มองอยู่รอบ ๆ
ระหว่างทางมีเด็กหลายคนต่างก็ทักทายหยางหยางกับหน่วนหน่วน ซึ่งหน่วนหน่วนก็ตอบรับกลับ แต่ถ้าหากเทียบกับหยางหยางแล้ว เขาเหมือนกับจิ่งเป่ยเฉินมาก เขามักจะเดินโดดเดี่ยวและดูเย็นชาไม่ใช่น้อย
ดูเหมือนว่าเขาจะละทิ้งความเป็นแม่ไปหน่อยหนึ่งแล้ว!
ขณะที่พวกเขากำลังจะนั่งลงก็มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งเดินตรงมาที่หน้าของพวกเขาและพูดขึ้น “หน่วนหน่วน พ่อของเธออยู่ไหน? พ่อของเธอเป็นฝรั่งหรือเปล่า? เธอเหมือนพ่อ ส่วนพี่ชายเหมือนแม่ใช่ไหม?”
“ไปเล่นไกล ๆ เลย!” อันหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา
“ทำไมต้องหยิ่งกันด้วย หรือว่าจะเป็นเ
