ตอนที่ 137 เลือดสัตว์มันเดือดพล่าน
เธอลงจากรถไปพร้อมกับจิ่งเป่ยเฉิน พวกเขาเดินเข้าไปที่ประตูใหญ่ ก่อนหน้านั้นโอวหยางลี่ก็ได้ลงมาจากรถพร้อมกับเลขาร่างเพรียวบางซึ่งเดินนำหน้าพวกเขาไปไม่ถึงสองเมตร
เมื่อเดินเข้าไปที่ภายในอาคาร โอวหยางลี่ก็เดินช้าลงทันที ก่อนจะหันหน้ามามองพวกเขา สายตาจับจ้องไปที่อันโหรวและเอ่ยขึ้นว่า “ประธานจิ่งเปลี่ยนเลขาแล้วเหรอ?”
“ก็คงไม่เหมือนกับประธานโอวหยางที่เปลี่ยนคู่ไปมาหรอก” จิ่งเป่ยเฉินเอ่ยตอบ พลางเดินผ่านพวกเขาไปอย่างไม่แยแส โดยไม่มีท่าทีที่จะหยุดเลยแม้แต่น้อย
โอวหยางลี่เกือบจะทนไม่ไหว แน่นอนว่าตัวเขานั้นย่อมโกรธ อารมณ์ของเขาในตอนนี้ขึ้น ๆ ลง ๆ จึงอดไม่ได้ที่จะฉุนเฉียว
โอวหยางลี่หรี่ตามองพวกเขา ก่อนจะโอบเลขาที่อยู่ข้างๆ และก้มหน้าลงเอ่ยถามไปว่า “ฉันขยันเปลี่ยนบ่อยหรือเปล่า?”
“แน่นอนว่าไม่ค่ะ” เลขาเหอหลี่กล่าวด้วยรอยยิ้ม
ในห้องประชุมชั้นแปด จิ่งเป่ยเฉินเดินเข้าไปนั่งลงบนที่นั่งหลัก ทำท่าทางราวกับเป็นนายของที่นี่ คล้ายกับว่าสกุลเห่อในตอนนี้อยู่ในกระเป๋าของเขาไปแล้ว
“ประธานจิ่ง!” เห่อฮวาฮุยเดินเข้ามาพลางตะโกนเสียงดังเรียกจิ่งเป่ยเฉิน ก่อนที่สายตาของเขาจะมองเห็นอันโหรวที่อยู่ทางด้านหลัง จึงเอ่ยทักทายไปว่า “คุณคนสวยก็อยู่ที่นี่ด้วย!”
“สวัสดีค่ะ ฉันเป็นพนักงานของบริษัทจิ่งด้านแผนกการวางแผน อันอีหานค่ะ” เธอไม่คิดเลยว่าเห่อฮวาฮุยจะเรียกเธอว่าคนสวยต่อหน้าคนอื่นมากมาย
