แบบนี้
เขาเอาอะไรไปชมว่ายัยคนนี้สวยกันนะ? เห็นได้ชัดว่าปลอมเปลือก!
“ฟังดูดีนี่! แค่ได้ฟังชื่อของเธอ เลือดสัตว์ของฉันมันก็เดือดพล่านแล้ว!” เห่อฮวาฮุยนั่งลงด้านขวามือของจิ่งเป่ยเฉิน ก่อนจะพูดขึ้นว่า “มา มาเปลี่ยนเสียงให้ผมฟังหน่อยสิ”
อันโหรวถอนหายใจออกมา ก่อนจะหันไปมองจิ่งเป่ยเฉิน แต่ก็พบว่าตัวเขานั้นยังคงเงียบไม่พูดไม่จา
เธอเป็นพนักงานของบริษัทจิ่ง ไม่ควรจะถูกเห่อฮวาฮุยดิ้นไปมาอยู่ใต้จมูกแบบนี้นะ เธอทำอะไรไม่ได้นอกจากจะเค้นเสียงหัวเราะอยู่ในลำคอ ก่อนจะเงียบไม่พูดไม่จาเช่นกัน
“เด็ดเดี่ยวดี! สมกับเป็นคนของประธานจิ่ง!” เห่อฮวาฮุยยกนิ้วโป้งให้อันโหรว ก่อนจะพูดว่า “ประธานจิ่งสอนคนได้ดีเลยนะ!”
“ก็ดี” จิ่งเป่ยเฉินตอบอย่างไม่ใส่ใจ
แล้วมันเกี่ยวข้องอะไรกับเขาด้วย? ทำไมพูดจาไร้ยางอายแบบนั้น!
“พูดอะไรเนี่ย! มีความสุขกันเชียว!” เสียงของโอวหยางลี่ดังขึ้นมาจากด้านหลัง หลังจากนั้นเขาก็ปรากฏตัวขึ้นในสายตาของอันโหรว
มีบางครั้งที่เธอค่อนข้างชื่นชมในตัวของตัวเองเหมือนกัน เนื่องจากในตอนนี้เธอสามารถเผชิญหน้ากับเขาอย่างซึ่ง ๆ หน้าได้แล้ว
เพราะไม่มีความรัก ทุกอย่างจึงสงบนิ่ง
“ประธานโอวหยางเองก็มีเลขาชั้นเลิศอยู่นี่!” เห่อฮวาฮุยยกปากขึ้นเล็กน้อยและพูดขึ้น “นั่ง นั่ง นั่ง อย่าเพิ่งไปไหนมาไหน!”
สิ่งที่เขาบอกว่าชั้นเลิศนั้นคงเปรียบว่าอันอีหานก็เป็นชั้นเลิศเหมือนกันใช่หรือเปล่า?
อา จริงสิ หากเทียบกับชั้นเลิศใน
