ไม่ต้องการติดหนี้เขา
“ไว้ครั้งหน้าคุณเลี้ยงละกัน” ถังซั่วยิ้มอย่างตรงไปตรงมา ท่าทางราวกับคุณชายผู้สูงส่ง
เธอคิดจะหนีทันทีเมื่อเห็นดังนั้น รู้สึกว่าตัวเองต้องเก็บตัวตนไว้เป็นความลับอีกแล้วสินะในครั้งต่อไป
อันโหรวรู้สึกหดหู่มาก แต่กลับกันถังซั่วนั้นกลับมีความสุข เมื่อมองดูสภาพอากาศที่มืดครึ้มแล้วก็รู้สึกว่าความเป็นจริงพวกนี้ก็ดูไม่เลวเลย
ดังนั้นในใจแม้ว่าจะหดหู่เรื่องอันโหรว แต่หลังออกมาจากร้านอาหารแล้วเขาก็ไม่รั้งรอดึงหยางหยางและหน่วนหน่วนให้จากลา ก่อนจะขับรถออกไป
ระหว่างทางกลับบ้าน หยางหยางเดินเข้ามาหาที่ด้านหน้าด้วยใบหน้าที่แฝงไว้ด้วยความครุ่นคิด และพูดขึ้น “แม่จ๋า ผมคิดว่าคุณลุงถังน่าจะชอบแม่…….”
“หนูคิดผิดแล้ว” เธอเกือบจะตอบรับโดยง่าย ๆ ดวงตาของเธอมองไปยังสภาพถนนที่เปลี่ยนแปลงไป ในใจล้วนคิดหาทางออกอยู่เสมอ
“ถึงจะไม่ใช่ แต่คุณลุงถังก็ดูสุภาพ ทั้งยังมีน้ำใจ หน้าตาก็หล่อเท่ พื้นฐานครอบครัวก็ดี แม่จ๋าไม่ชอบเขาบ้างเหรอครับ?” หยางหยางยังคงขายถังซั่วให้อันโหรว ดูท่าในใจเขาคงคิดว่าถังซั่วอาจจะได้เป็นพ่อของพวกเขาในอนาคตแล้วแน่ ๆ
