เป่ยเฉินอย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาก็ได้พบเจอกันหลายครั้ง ความประทับใจก็ย่อมฝึกลึกลงไป
อันหน่วนเดินไปนั่งข้างเธอ ถังซั่วยิ้มเล็กน้อย ก่อนที่ดวงตาของเขาจะหรี่ลง ความจริงเขารู้อยู่แล้วว่าที่หน่วนหน่วนเอ่ยถึงนั้นคือคุณลุงจิ่ง จิ่งเป่ยเฉินที่ว่า
อย่างไรหยางหยางเองก็หน้าเหมือนจิ่งเป่ยเฉินค่อนข้างมาก ถ้าหากว่าหยางหยางเป็นลูกชายของจิ่งเป่ยเฉินจริง ตัวตนของผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าก็ต้องถูกเปิดเผย
คนเดียวที่ได้ใกล้ชิดกับจิ่งเป่ยเฉินมานานหลายปีก็คือลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของตระกูลอัน ‘อันโหรว’
อันหยาง อันหน่วน ทั้งสองคนนี้เขาไม่เคยได้ยินชื่อแซ่นี้ในตระกูลอันมาก่อนเลยสักครั้ง
ช่วงเวลารับประทานอาหารผ่านไปอย่างราบรื่น ถังซั่วแม้จะมีคำถามในใจนับร้อย แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามถึงคุณลุงจิ่งที่ว่าเลยสักครั้ง
เขารู้ดีว่าต่อให้ถามไป เธอก็ย่อมไม่พูดแน่ ด้วยเหตุนี้เขาเองก็ไม่รู้จะถามไปทำไมเหมือนกัน
อันโหรวแอบตกใจกลัวอยู่มาก กลัวว่าถังซั่วจะเอ่ยถามว่า ‘คุณลุงจิ่ง’ คนนี้เป็นใคร แต่โชคดีที่เขานั้นไม่เอ่ยถามอะไรสักคำจนถึงตอนท้ายของมื้ออาหาร
เขาดึงหยางหยางและหน่วนหน่วนออกมาก่อนจะจ่ายเงิน เธออดไม่ได้ที่จะหันหน้ามองไปยังถังซั่วที่ตอนนี้ยืนดูอยู่ด้วยท่าทางนิ่งเฉย เธอยกมือขึ้นเผยให้เห็นถึงความสง่างามของเธอที่ดูราวกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิ ดูผ่อนคลายและสดชื่น
“คุณถัง ไม่ใช่ว่าฉันบอกขอเลี้ยงเหรอคะ?” เธอพยายามคงไว้ซึ่งรอยยิ้ม เธอ
