ั้งแต่เมื่อไหร่ เพียงใช้เวลาแค่สั้น ๆ เองด้วยซ้ำ
เด็กคนนี้ดูท่าจะมีความลับซุกซ่อนไว้เยอะสินะ
“คุณอันดูเหมือนมีอะไรอยากจะพูดนะ” ทันใดนั้นถังซั่วก็ได้เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่คมกริบของเขาจับจ้องไปที่เธอ ทำให้เธอรู้สึกขนลุกเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าไปมา
ถ้าหากเขาบอกเรื่องนี้กับจิ่งเป่ยเฉิน เธอจะทำยังไงดี?
ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้บอกถังซั่วตั้งแต่แรก แต่วันนี้เห็นได้ชัดว่าเขาเรียกชื่อเธอออกมาอย่างชัดเจน
“แม่จ๋าของผมอาจจะหึงก็ได้!” หยางหยางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะพูดว่า “แม่จ๋าไม่ต้องห่วง ผมยังคงชอบแม่จ๋ามากที่สุด!”
“หน่วนหน่วนก็เหมือนกัน หน่วนหน่วนชอบแม่จ๋าที่สุดเลย ตามมาด้วยพี่ชาย ตามมาด้วยคุณลุงจิ่ง และก็คุณลุงถัง…..” อันหน่วนนับนิ้วไปมา ก่อนจะพูดว่า “โอ๊ะ แล้วก็น้าจือเซี๋ยวด้วย!”
ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าอยู่ไกลละก็ อันโหรวคงเอามือปิดปากเธอไปแล้ว
แต่ทว่าตอนนี้เหมือนจะสายไปแล้ว
แม้ว่าถังซั่วจะรู้แซ่ของเธอว่าแซ่อัน แต่ไม่รู้ว่าเธอนั้นคืออันโหรว และก็ไม่รู้ว่าเธอคืออันอีหาน
ถึงแม้ว่าเธอกับเขาจะเคยเจอกันเพียงแค่ครั้งเดียวก็ตาม
“คุณลุงจิ่ง?” ถังซั่วมองไปที่เธอ ขณะที่เอ่ยชื่อจิ่งเป่ยเฉิน แต่จู่ ๆ ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกเปิดออก ไม่ช้าบริกรก็ได้นำอาหารเข้ามาเสิร์ฟ
“หน่วนหน่วนมานี่สิ” อันโหรวยิ้มพลางกวักมือเรียกเธอ อันโหรวไม่ได้กังวลเรื่องที่เธอจะพูดชื่อของจิ่งเป่ยเฉิน เพราะรู้ดีว่าหน่วนหน่วนน้อยคนนี้ชื่นชอบจิ่ง
