อหญิงร่างท้วมเห็นถังซั่ว แม้ว่าเธอจะไม่ใช่คนที่รู้เรื่องอะไรมาก แต่ก็พอรู้ว่าถังซั่วเป็นคนที่เธอไม่อาจล่วงเกินได้แต่อย่างใด จึงได้พูดไปว่า
“คุณถัง เมื่อครู่เป็นเรื่องเข้าใจผิดค่ะ! เข้าใจผิดจริง ๆ!” เธอก้มหัวโค้งคำนับเพื่อขอโทษ ก่อนจะดึงลูกชายของเธอออกมาด้านหน้า “รีบขอโทษเร็ว!”
“เข้าใจผิด…..ยังงั้นเหรอ?” ถังซั่วกอดหยาง ๆ ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ อันโหรวและพูดว่า “ถ้าพ่อแม่ไม่อาจสั่งสอนได้ งั้นก็นับว่าเป็นความผิดของอาจารย์ของเราเหมือนกัน ดูเหมือนว่าลูกชายของคุณกับโรงเรียนอนุบาลสายรุ้งของพวกเราจะดูไม่มีวาสนาต่อกันแล้วสิ! งั้นวันนี้ทำเรื่องลาออกได้เลยนะ!”
“แม่ครับ ผมไม่ไป ผมไม่เอา!” เด็กคนนั้นเอามือชี้ไปยังอันหน่วนและพูดว่า “ฉันไม่เชื่อหรอกนะว่าเขาจะเป็นพ่อของเธอ พ่อของเธอเป็นคนต่างชาติไม่ใช่เหรอ!”
“ปู่น้อย หยุดพูดได้แล้ว!” เธอรีบเอามือปิดปากของเด็กชาย ก่อนจะพูดว่า “คุณถัง เดี๋ยวเราจะไปกันทันที ไปกันเถอะ!”
“เหอะ ไม่รู้จักกรรมพันธุ์หรือไง? แย่มากเลยนะที่ไม่ได้เรียนรู้เรื่องนี้” ถังซั่วคร้านเกินกว่าจะมองพวกเขาอีกต่อไป ก่อนจะหันหน้ามามองยังอันโหรวและหน่วนหน่วน และพูดว่า “ขอโทษด้วย พอดีติดธุระนิดหน่อยเลยมาช้า!”
“ไม่เป็นไร” อันโหรวตอบอย่างราบเรียบ
ในเมื่อโอกาสเป็นเช่นนี้ เธอเองก็คงไม่อาจปฏิเสธอะไรได้
ใบหน้าของหญิงร่างท้วมเมื่อครู่ซีดเผือด เธอรีบอุ้มลูกชายของตน ก่อนจะดึงสามีให้ออกจากโรงเรียนอนุบาล
