่ะ? แต่ว่า… แม่จ๋า!” หน่วนหน่วนเงยหน้าขึ้นไปถามความเห็นของอันโหรว
“ได้สิ” อันหน่วนปล่อยมือจากแม่ของตน ไม่ช้าเด็กน้อยตัวเล็กก็ถูกถังซั่วอุ้มขึ้น ก่อนจะเดินหายไปท่ามกลางฝูงชน
อันโหรวหยิบแก้วน้ำออกมาให้หยางหยางและพูดว่า “ดื่มน้ำหน่อยไหม?”
เขารับแก้วน้ำมาและมองไปที่เธอก่อนจะพูดว่า “แม่จ๋าไม่โกรธเหรอครับ?”
“ไม่โกรธหรอก ลูกของแม่ฉลาดจะตาย!” เธอเอื้อมมือไปลูบที่แผ่นหลังของเขา อันที่จริงช่วงเวลาที่ถังซั่วปรากฏตัวขึ้น เธอก็แอบรู้สึกดีใจที่เขาช่วยทำให้เด็กคนนั้นออกไปได้ เพราะคำพูดของเด็กคนนั้นมันฟังดูแย่จริง ๆ
ยิ่งไปกว่านั้นหยางหยางเป็นพวกอ่อนไหวตั้งแต่ยังเด็ก มักสังเกตเหตุการณ์รอบข้างอย่างละเอียด ส่วนทางด้านหน่วนหน่วนเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ถ้าหากได้ยินคำพูดพวกนี้เข้าคงรู้สึกเจ็บปวดไม่ใช่น้อย
เรื่องพวกนี้ใช่ว่าเธอจะไม่คิด
“งั้นแม่จ๋าพวกเราไปเล่นด้วยกันเถอะ! ดูเหมือนตรงนั้นน่าสนใจดี!” หยางหยางวางแก้วน้ำลง ก่อนจะมองเธอด้วยความคาดหวัง
