ดนั้นหรอก”
“ก็จริง เพราะแต่ละเดือนฉันได้แค่…หะ…ห้าหมื่น!” จื่อเซี๋ยวฟุบหลับลงไปกับพื้น ก่อนจะอ้วกออกมาอีกครั้งอย่างบ้าคลั่ง
“ห้าหมื่นนี่มันสูงกว่าเงินเดือนฉันแล้วนะ! เลขาหลินเธอนี่รวยจริง ๆ!” อันโหรวตบหลังเธอเบา ๆ และอยู่กับเพื่อนของตนอย่างเงียบ ๆ
[1] หมายถึง หากใช้เงินเป็นเครื่องล่อใจ ก็สามารถว่าจ้างคนทุกคนให้ทำงานต่าง ๆ ที่เป็นประโยชน์แก่ผู้ว่าจ้างได้ ไม่ว่าผู้รับจ้างจะเต็มใจหรือรู้สึกผิดหรือไม่ก็ตาม
