คำพูดของเขาเรื่องงานเลี้ยงที่นั่วเทียน เธอก็เริ่มกังวลใจ
“ประธานจิ่งคะ ฉันยังมีธุระต้องจัดการ ขอตัวก่อนนะคะ คืนนี้ฉันคงไปนั่วเทียนไม่ได้ ยังต้องพาเด็ก ๆ ทั้งสองคนไปไหนมาไหนอยู่!” เธอพูดเพื่อหวังจะอยู่ห่าง ๆ จากเขา เพราะกลัวว่าสายตาที่เย็นชาของเขาจะกวาดมองมา แล้วเธอจะอดไม่ได้ที่ต้องเดินตามเขาไป
แต่จิ่งเป่ยเฉินกลับไม่ได้รั้งเธอไว้แม้แต่น้อย เขาขึ้นรถและออกไปทันที เมื่อเธอเห็นแบบนั้นจึงเรียกรถแท็กซี่เพื่อกลับบ้าน
ตกกลางดึก เมื่อกลับมายังอพาร์ตเมนต์ของหลินจือเซี๋ยว เวลานี้หยางหยางกับหน่วนหน่วนนอนหลับไปแล้ว
อันโหรวพาหลินจือเซี๋ยวเข้าไปอ้วกในห้องน้ำเพราะเห็นว่าเธอเมากลับมาเมื่อครู่ เธอรู้สึกโชคดีที่ไม่ได้ตามไปด้วย ไม่อย่างนั้นละก็ พรุ่งนี้เธอคงไปส่งลูกที่โรงเรียนอนุบาลไม่ได้แน่ ๆ และก็คงไม่ได้เห็นการแข่งขันกีฬาสีของพวกเขาชัวร์
“โหรวโหรว บิ๊กบอสคืนนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว ไม่พูดไม่จาอะไรสักคำ ผู้คนต่างก็นั่งเงียบ ๆ ที่มุมอย่างสงบด้วยใบหน้าที่เย็นชา ราวกับว่าพวกเขาทุกคนต่างก็เป็นหนี้นับหลายล้าน” หลินจือเซี๋ยวนอนฟุบอยู่บนชักโครก ก่อนจะอาเจียนสลับกับบ่นไปเรื่อย ๆ
“ล้านต้น ๆ มันไม่อยู่ในสายตาของเขาหรอก อย่างน้อยก็ต้องสักหมื่นล้านโน่น เขาถึงจะเปิดเปลือกตาออกมามองบ้าง” อันโหรวทำหน้าปลอบประโลมเธอด้วยใบหน้าที่สื่อประมาณว่า ‘ฉันเข้าใจดี’ ก่อนจะพูดว่า “วางใจเถอะ เธอไม่มีทางติดหนี้เขาด้วยจำนวนเงินมากขนา
