โยนหินลงไปในทะเลสาบจะไม่จมลงสู่ก้นบึ้งเร็ว ๆ นี้ก็แล้วกัน”
“เกรงว่าพอถึงตอนนั้นประธานโอวหยางคงได้ผิดหวังแน่ ๆ” จิ่งเป่ยเฉินลุกขึ้นจากที่นั่ง ก่อนจะจัดสูทที่ตัวเองสวมใส่และพูดว่า “ทุกท่านไม่ต้องกังวลไป สกุลเห่อในเมื่อเข้ามาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของสกุลจิ่งแล้ว แน่นอนว่าผมจะไม่ทำให้พวกคุณผิดหวัง นับจากนี้จะถือเป็นการร่วมเฉลิมฉลองกับการร่วมมือของบริษัทพวกเรา ในค่ำคืนนี้! นั่วเทียนไม่ต้อนรับแขก!”
“แน่นอน! คุณจิ่งเชิญ!” ที่ห้องประชุมทุกคนต่างก็ทยอยพากันส่งพวกเขาออกไป
ภายในลิฟต์ อันโหรวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองไปที่ตัวเขาก่อนจะพูดว่า “ทำไมหลี่เฉิงถึงได้เปลี่ยนใจแบบนั้น?”
“มีเงินก็สามารถใช้ผีโม่แป้งได้[1] ต่อให้ยากในการตัดสินใจแค่ไหนก็ย่อมต้องเปลี่ยนใจ” จิ่งเป่ยเฉินเอ่ยด้วยอารมณ์ที่ค่อนข้างคงที่ เขาคิดว่าหากเขาตัดสินใจที่จะซื้อกิจการแล้ว เขาก็ต้องซื้อกิจการนั้นให้ได้ ไม่ว่ายังไงนั่นก็เป็นเรื่องที่น่าขบขันสำหรับตัวเขา
“เพียงแต่ว่าหลี่เฉิงดูเหมือนจะไม่ใช่คนที่จะถูกคุณซื้อได้ง่าย ๆ เลยนะ” เธอเห็นได้ชัดว่าหัวหน้าใหญ่ของเธอถ้าหากจะซื้อตัวก็คงซื้อตัวได้แค่สองพี่น้อง
จริง ๆ แล้วก่อนหน้านั้นก็เกิดการต่อสู้ลับ ๆ ขึ้น แต่ต่อหน้าเม็ดเงินมหาศาลที่อยู่ตรงหน้า ทั้งสองคนก็ได้แต่ประนีประนอมกันและกัน
เงินทองนี่มันช่างเป็นสิ่งที่ล่อใจผู้คนเสียจริง ๆ
เมื่อทั้งสองคนเดินออกจากลิฟต์ เธอก็ก้าวเดินตามหลังเขาไป เมื่อนึกถึง
