เธอก็ได้ยินเสียงฮ่าวเหล่ยดังขึ้น “เดี๋ยวก่อน！”
เธอดึงหยางหยางและหน่วนหน่วนเข้าไปใกล้ตัว ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงของตัวเองอย่างสงสัยว่า “ผู้อำนวยการฮ่าวมีอะไรหรือเปล่าคะ?”
“คุณ คุณคืออันอีหานใช่ไหมครับ?” ฮ่าวเหล่ยชอบเด็กสองคนนี้มาก พวกเขาน่ารัก เชื่อฟัง และฉลาดมาก ๆ อีกด้วย
อันอีหานพยักหน้าตอบ เธอไม่ได้ลบเครื่องสำอางออกระหว่างทาง ล้วนเป็นเพราะจิ่งเป่ยเฉิน ใครจะไปรู้จู่ ๆ เขาอาจจะบ้าคลั่งตามเธอมาก็ได้ ดังนั้นหากไม่ใช่เวลานอน เธอไม่มีทางลบเครื่องสำอางออกอย่างแน่นอน
“แต่ว่าเมื่อก่อนใบหน้าของคุณไม่ได้เป็นแบบนี้นี่ หยางหยาง หน่วนหน่วน เธอเป็นแม่จริง ๆ หรือเปล่า?” ฮ่าวเหล่ยยังคงกังวลเล็กน้อย
“คุณครูฮ่าว นี่คือแม่ของพวกเราครับ แม่ต้องแต่งหน้าเพราะไปทำงาน” อันหยางรีบตอบกลับทันที
อันหน่วนก็พยักหน้าตอบรับเช่นกัน “เจอกันพรุ่งนี้นะคะคุณครูฮ่าว”
“ผู้อำนวยการฮ่าวดูแลและใส่ใจเด็กขนาดนี้ พวกเราที่เป็นผู้ปกครองเห็นแล้วก็สบายใจ” อันโหรวยิ้มตอบกลับและจูงเด็กทั้งสองคนออกไป
เมื่อเดินมาที่รถ อันหน่วนกอดเธอ “แม่จ๋า สุดสัปดาห์นี้โรงเรียนจัดกิจกรรมกีฬาสีครอบครัว แม่ต้องไปเข้าร่วมนะคะ!”
โรงเรียนอนุบาลจัดกิจกรรมแบบนี้ด้วยเหรอ?
กิจกรรมครอบครัวอะไร? เธอไม่อยากไปเข้าร่วมเลย
“ถ้าแม่จ๋าลำบากใจ พวกผมขอลาหยุดไม่ไปก็ได้นะครับ” อันหยางไม่อยากเห็นแม่ลำบากใจ ถึงอย่างไรเด็กสองคนกับเธอคนเดียวคงไม่สะดวกแน่
“ให้คุณน้าหลินจือเ
