นไหม? จิ่งเป่ยเฉินเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงาน พลางโยนถุงพลาสติกที่ปิดสนิทนั้นลงไป
“เอ่อ… ฉันยังมีงานที่ต้องทำอีกเยอะเลย ในเมื่อนายไม่อยากพิสูจน์มันแล้ว งั้นฉันไปก่อนนะ!” ฉีเซิงเทียนลุกขึ้นจากที่นั่งและออกจากห้องไปอย่างเร่งรีบ
หลังจากที่ออกมาเขาก็ตบไปที่หน้าอกตัวเองด้วยความหวาดผวาเล็กน้อย สนใจด้วยเหรอ? ใช้วิธีนี้ทำเอาเขาตกใจทุกครั้งเลยสินะ
แต่เขาต้องป้องกันตัวไว้ก่อน หากเรื่องที่กลัวกลายเป็นจริงขึ้นมา เมื่อถึงเวลานั้นเขาคงร้องไห้ไม่ออกแน่!
วันนี้อันโหรวมีชีวิตที่ค่อนข้างสงบสุข จิ่งเป่ยเฉินเองก็ไม่ได้เรียกหาเธอ เธอรู้สึกถึงว่าการหายใจของเธอนั้นโล่งปลอดโปร่งมากกว่าที่เคย
อย่างไรก็ตาม จิ่งเป่ยเฉินบอกว่าเธอสามารถเลิกก่อนเวลางานได้ เพราะต้องไปรับหน่วนหน่วนและหยางหยาง เธอจึงออกไปทันทีที่นาฬิกาดังขึ้น
เธอไม่รู้เลยว่าหลังจากที่เธอออกไป แผนกวางแผนก็เกิดเรื่องโกลาหลขึ้นทันที เป็นเรื่องซุบซิบนินทาระหว่างเธอกับจิ่งเป่ยเฉิน
เมื่อถึงด้านนอกโรงเรียนอนุบาลสายรุ้ง เธอกับผู้ปกครองคนอื่น ๆ ก็ยืนรอลูก ๆ เลิกเรียน เธอรู้สึกสุขใจกับความรู้สึกที่มีความสุขแบบนี้
เมื่อถึงเวลาเลิกเรียน เธอก็เข้าไปรับหน่วนหน่วนและหยางหยาง พวกเขาทั้งสองมองมาที่เธอและวิ่งเข้าหาเธออย่างรวดเร็ว “แม่จ๋า……”
“ลูกรักของแม่จ๋า!” เธอนั่งคุกเข่าลงกอดพวกเขา พลางจูบไปที่แก้มของพวกเขา “วันนี้เรียนเรื่องอะไรบ้าง?”
ยังไม่ทันได้ยินเสียงตอบของเด็ก ๆ
