่ได้หรอก เร็วเข้า! หัวหน้าออกไปแล้ว!” หลินจือเซี๋ยววางสายทันทีที่พูดจบ
เธอรีบวางโทรศัพท์และเก็บของ ก่อนจะปิดคอมพิวเตอร์ทันที
อาจจะเป็นเพราะช่วงนี้เธอเลิกก่อนเวลางานบ่อยจนชินเป็นนิสัยไปแล้ว คนในแผนกวางแผนที่เห็นเธอออกก่อนเวลาจึงไม่แปลกใจอะไร กลายเป็นกิจวัตรไปแล้ว
เมื่อเธอออกมาจากบริษัทก็เห็นรถสีดำจอดรอเธออยู่ด้านหน้า ก่อนที่ประตูหลังจะถูกเปิดออก
เธอก้าวเข้าไปนั่งและปิดประตู พลางมองไปยังจิ่งเป่ยเฉินที่นั่งอยู่ด้านข้าง “ประธานจิ่งคะ พวกเราจะไปทำธุระที่ไหนกันคะ?”
หลายวันที่ไม่ได้เจอกัน ใบหน้าด้านข้างที่ดูหล่อเหลาของเขายังคงดูมีสง่าราศี ดูท่าทางที่ไม่ธรรมดาเช่นเคย
เธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงฉากในเช้าวันนั้น ทันใดนั้นใบหน้าที่ซีดเซียวของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ เธอค่อย ๆ ก้มหน้าลง ไม่อาจคิดจินตนาการต่อไปได้
คนรักอะไรกัน เป็นเรื่องล้อเล่นแค่นั้นเอง
”สกุลเห่อ”
“เซ็นสัญญาหรอคะ?” เธอรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาในทันทีเมื่อนึกถึงเห่อฮวาฮุยในวันนั้น
การแต่งหน้าของเธอในวันนี้คงไม่ฉูดฉาดไปใช่ไหม?
ผู้ชายที่อ่านผู้หญิงออกได้มากขนาดนี้ย่อมมีดวงตาชั่วร้ายที่ไม่อาจป้องกันได้
“ลองไปดูสิ” จิ่งเป่ยเฉินจ้องมองเธออย่างไม่ละสายตา จึงไม่พลาดที่จะเห็นใบหูเธอที่แดงขึ้น เธอกำลังคิดอะไรอยู่ ทำไมหูถึงได้แดงแบบนั้น
ดูเหรอ? ดูเห่อฮวาฮุยกับผู้หญิงงั้นเหรอ?
ไม่สิ ไม่สิ วันนี้เธอเป็นอะไรกันแน่ หรือเป็นเพราะกำลังคิดถึงเรื่องเข
