ขึ้น ทำท่าทางเหมือนจริงจัง แต่เธอกลับรู้สึกว่ามันไม่ตลกเลยสักนิด
ในที่สุดแผ่นหลังของอันโหรวก็ชนกับกำแพงสีขาว ตรงหน้าเหลือแค่กำแพงมนุษย์ที่มีชื่อว่าจิ่งเป่ยเฉินที่ตอนนี้กำลังดันเธอเข้ามาเรื่อย ๆ เธอแทบอยากจะร้องไห้แต่น้ำตาก็ไม่ไหล!
“คุณไม่คิดถึงชื่อเสียงของคุณหน่อยเลยเหรอ มันจะดีกว่านะถ้าไม่ทำเรื่องแบบนี้” เธอค่อย ๆ ยกมือขึ้นบังหน้าอกของตัวเองและพูดไปว่า “ประธานจิ่ง ประตูอยู่ข้างหลังคุณ ฉันขอไม่ส่งนะคะ”
“ไม่คิดจะจูบลากันเลย?” จิ่งเป่ยเฉินก้มหน้าลงต่ำมาใกล้เธอมากขึ้น ก่อนจะจูบไปที่ริมฝีปากของเธอ ไออุ่นค่อย ๆ ซึมซับ สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่หอมหวานของคนตรงหน้า รสชาติมันหวานละมุนจนไม่อยากรับรู้อะไรเลย
เกมที่สามารถเล่นกับเธอได้! ความสุขชนิดนี้ไม่ได้มีน้อย ๆ!
“อืมมม……” เธออยากจะเตะเขาออกไปจริง ๆ แต่ทว่าตอนนี้เธอก็ทำอะไรไม่ได้ ร่างกายก็ถูกเบียดบัง เขาเป็นถึงเจ้านาย มีหรือเธอจะล่วงเกินไหว
คงมีแต่สวรรค์ที่รู้ว่าบิ๊กบอสของเธอคงหาวิธีทรมานเธอด้วยวิธีอื่น ๆ ในวันพรุ่งนี้แน่ ๆ
เมื่อผ่านไปได้สักพัก จิ่งเป่ยเฉินก็ปล่อยเธอด้วยสีหน้าที่กรุ่มกริ่ม ก่อนจะพูดว่า “พรุ่งนี้เจอกัน”
“โชคดีค่ะประธานจิ่ง!” เธอลูบไปที่ริมฝีปากอย่างแรง ก่อนจะมองแผ่นหลังกว้างที่กำลังเดินออกไป เธอทำท่ากำหมัดก่อนจะทำท่าชกไปที่หลังของเขาอย่างไม่หยุด
แต่แล้วจู่ ๆ จิ่งเป่ยเฉินก็หยุดเดินก่อนจะหันหลังกลับมา ก็พบเธอที่แกล้งทำทีว่ากำลังม
