ุณจะพูดอะไรกันแน่” เธอยิ้ม แต่ภายในใจนั้นคิดอยากจะบีบคอตัวเองเสียจริง ๆ
ทันใดนั้นเองโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น
ก่อนที่เธอจะรับโทรศัพท์ก็รับรู้ได้ถึงสายตาที่แผดเผากำลังจับจ้องมาที่เธอ อันโหรวหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างเงียบ ๆ พลันเห็นว่าเป็นสายจากหลินจื่อเซี๋ยว
เธอระงับความตื่นเต้นไว้ภายในใจ ก่อนจะกดรับโทรศัพท์อย่างปกติที่สุด เพราะตอนแรกเธอโทรไปหาหลินจื่อเซี๋ยว ซึ่งก็เหมือนกับการเรียกให้เธอโทรกลับมา จิ่งเป่ยเฉินก็ไม่อาจตำหนิเธอได้ที่แอบส่งข้อความเช่นนี้
“จื่อเซี๋ยว ฉันอยู่ระหว่างทางกำลังจะกลับ ประธานจิ่งจะไปส่งฉันที่บ้าน” เธอยิ้มและพูดขึ้น สายตาเหลือบมองไปยังจิ่งเป่ยเฉิน รอยยิ้มบนใบหน้านั้นยิ่งชัดเจนมากขึ้น
“น่าจะถึงบ้านเร็ว ๆ นี้แหละ อืม กลับบ้านค่อยว่ากันนะ” เธอรีบพูดรีบวางสายหลินจื่อเซี๋ยวไป พลางเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า
ตอนนี้ก็เริ่มผ่อนคลายลงได้แล้ว หลินจื่อเซี๋ยวคงจะคิดหาทางพาหยางหยางออกไปแล้ว แต่เมื่อคิดถึงแผนที่ชั่วร้ายของจิ่งเป่ยเฉินที่จะไม่สำเร็จ เธอก็เริ่มผ่อนคลายมากขึ้น
“ตอนนี้ไม่ร้อนแล้วสินะ?” ดูเหมือนว่าเขาจะเห็นและตอบสนองก่อนจะเห็นว่าภายในบ้านของเธอนั้นเป็นยังไง
ถ้าหากเขาได้เจอหยางหยางละก็ คงทำให้เธอรับรู้ถึงความรู้สึกผิดที่คิดจะปิดบังหลบซ่อนจากเขา?
หึ อันโหรวชอบเล่นเกมแบบนี้ ดูเหมือนจะคิดว่าตัวเองชนะแล้วสินะ
อันโหรวไม่ได้รับรู้ถึงสิ่งที่จิ่งเป่ยเฉินคิดอยู่ในใจ แต่ว่าเขานั้นไม่
