กอ้าก ทำให้เธอคิดว่านั่นคือจิ่งเป่ยเฉินจริง ๆ เหรอ?
“หน่วนหน่วน น้าจื่อเซี๋ยวกับพี่ชายไปไหน?” เธอรู้สึกแค่ว่าจำเป็นต้องแกล้งถามหน่วนหน่วนต่อหน้าจิ่งเป่ยเฉินไปเท่านั้น
“ออกไปซื้อของข้างนอกค่ะ!” หน่วนหน่วนนั่งบนตักของจิ่งเป่ยเฉิน ก่อนจะหันไปมองแม่ของตน และก็หันหน้าไปเล่นกับจิ่งเป่ยเฉินต่อ
“พวกเขาไม่ได้บอกเหรอว่าจะกลับมาตอนไหน?” จิ่งเป่ยเฉินถามด้วยรอยยิ้ม น้ำเสียงยังคงนุ่มนวลราวกับสายน้ำไหล
อันโหรวตกใจจนเกือบจะสำลักน้ำออกมา
“หน่วนหน่วนก็ไม่รู้เหมือนกัน! คุณลุงวันนี้คุณลุงจะค้างที่นี่เหรอคะ?” เธอดึงเสื้อราคาแพงของจิ่งเป่ยเฉินด้วยมือเล็กๆ ของเธอ ก่อนจะเอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้าง พลางเอ่ยถามอย่างเฝ้ารอคำตอบ
“แค่กแค่ก…..” ครั้งนี้เธอได้สำลักของจริง
“หน่วนหน่วน!” อยู่ ๆ ก็พูดจาส่งเดชไปแบบนี้ ถ้าเกิดว่าจิ่งเป่ยเฉินเห็นด้วยขึ้นมาจะทำยังไง? หรือจะให้หลินจื่อเซี๋ยวพาหยางหยางไปนอนค้างข้างนอกหนึ่งคืนอย่างนั้นเหรอ?
จิ่งเป่ยเฉินเห็นเธอไม่ได้อะไร ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยและพูดว่า “ลูกสาวคุณนี่ฉลาดเป็นกรดกว่าคุณอีกนะ”
“ประธานจิ่งล้อเล่นใหญ่แล้ว ที่พักของเราเล็กแบบนี้จะให้ประธานจิ่งพักได้ยังไง! นี่ก็ดึกมากแล้วด้วย! ประธานจิ่งทำไมไม่กลับเลยคะ?” เธอชี้นิ้วไปทางประตู ก่อนที่ภายในหัวของเธอจะสั่งว่ารีบกลับไปซะ รีบกลับไป
“คุณลุงยังไม่ได้ดื่มน้ำเลยนะคะแม่!” หน่วนหน่วนมองไปที่แก้วน้ำบนโต๊ะด้านข้
