าง ก่อนจะพูดว่า “คุณลุงหิวน้ำไหมคะ?”
“นิดหน่อย” จิ่งเป่ยเฉินมองไปที่ท่าทางของอันโหรวที่ตอนนี้ทำอะไรไม่ถูก หัวใจของเขาก็พลอยมีความสุขเล็ก ๆ เกิดขึ้น
หน่วนหน่วน เด็กน้อยคนนี้ที่มีพ่อ แต่ไม่ต้องการแม่ อันโหรวก็แทบสิ้นหวังกับคำอวยพรจากฟากฟ้า ไร้ซึ่งคำพูดใด ๆ จึงทำได้เพียงแค่ยื่นแก้วน้ำให้จิ่งเป่ยเฉิน
“ประธานจิ่งเชิญค่ะ”
จิ่งเป่ยเฉินรับแก้วน้ำมา แต่ไม่ได้ดื่มโดยทันที ก่อนจะก้มหน้ามองไปยังหน่วนหน่วนและพูดขึ้นว่า “หน่วนหน่วนไม่ดื่มเหรอ?”
“หน่วนหน่วนไม่หิวน้ำ คุณลุงดื่มเลยค่ะ” อันหน่วนเงยหน้ามองเขา ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกคุ้นเคย ราวกับว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน ทั้งยังดูคล้ายกับเคยเห็นทุก ๆ วัน
“พี่ชาย พี่ชาย” ทันใดนั้นอันหน่วนก็ตะโกนขึ้นเสียงดัง
อันโหรวลอบถอนหายใจทันที ก่อนจะรีบเดินไปข้างหน้าเพื่ออุ้มหน่วนหน่วนออกมาจากจิ่งเป่ยเฉินและพูดขึ้น “หน่วนหน่วน ได้เวลาที่เด็กดีต้องนอนแล้วนะคะ!”
“แต่ว่าแม่จ๋า คุณลุงเขา……”
อันหน่วนจับจ้องไปที่จิ่งเป่ยเฉินที่ตอนนี้กำลังวางแก้วน้ำลง พลางคิดว่าคุณลุงกับพี่ชายนี่ดูเหมือนกันจัง!
“คุณลุงเขาจะไม่พักค้างคืนที่นี่หรอก เอาไว้พวกหนูค่อยเจอกับเขาวันหลังก็ได้” อันโหรวมองไปที่จิ่งเป่ยเฉินอย่างขัดเขิน และพูดขึ้นว่า “แม่จะอุ้มหนูไปเข้านอนนะ ประธานจิ่งทำตัวตามสบายนะคะ”
อันโหรวอุ้มอันหน่วนเข้าไปในห้องนอน ก่อนจะวางลงที่เตียง เมื่อเดินออกมาจึงได้รู้ว่าจิ่งเป่ยเฉินยังไม่กลับไป
