นี้ดูสวยงามไม่น้อย
ว่าแต่ทำไมชุดสูทสีฟ้าอ่อนของจิ่งเป่ยเฉินถึงได้ดูเข้ากับที่แห่งนี้มากขนาดนี้ หรือแม้กระทั่งตัวเธอเองที่สวมชุดลายลูกไม้สีน้ำเงินเข้มก็ดูสง่างามและสวยเซ็กซี่ไม่แพ้กัน
ถ้าหากใบหน้าไม่ได้ซีดเซียวละก็ คงเป็นอะไรที่สมบูรณ์แบบอย่างมาก
ทั้งสองคนลงจากรถ จิ่งเป่ยเฉินตบแขนตัวเองอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะงอให้เธอเห็น “ยังไม่เกาะอีก!”
“ประธานจิ่ง จำเป็นด้วยเหรอคะ?” เขานี่หน้าไม่อาย คิดอยากจะให้เธอเกาะติดหรือยังไง
จิ่งเป่ยเฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย โดยท่าทางของเขาไม่ได้เปลี่ยนแปลงแต่อย่างใด “หือ?”
เธอมองเขานิ่ง ก็แค่ไปด้วยกันไม่ใช่เหรอ?
ในสายตาของเขานั้น เธอก็เปรียบเสมือนดอกซิ่งแดงออกกำแพง[1] เธอจึงค่อย ๆ ย่อตัวก่อนจะทำให้เขาเห็นเป็นเรื่องตลกและหัวเราะออกมา
เธอเกาะแขนของจิ่งเป่ยเฉิน ก่อนที่ด้านหลังของพวกเขาจะมีรถเข้ามาจอด แสงไฟรถกะพริบเปิดขึ้น เธอหันหน้าไปมองอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ฝีเท้าของเธอจะหยุดลงทันที
จิ่งเป่ยเฉินรู้สึกว่าคนข้าง ๆ ไม่ได้ขยับเขยื้อน เขาจึงหันกลับไปมองคนที่อยู่ด้านหลัง
[1] ดอกซิ่งแดงออกกำแพง หมายถึง สาววัยแรกรุ่นอยากมีคู่ เสนอตัวเองให้ดูโดดเด่น เรียกร้องความสนใจ ยังสื่ออีกว่า หญิงมีสามีแล้วแต่ไม่สำรวมตน คบชู้สู่ชาย
