นปลอมตัวสนุกนักเหรอ?” สายตาของเขามองไปที่ร่างกายของเธอ ดวงตาค่อย ๆ เข้มขึ้นอย่างน่ากลัว “สีผิว ใบหน้า และลำคอคนละสีกันแบบนี้ คุณคิดว่าผมจะเชื่อคำพูดคุณหรือไง”
“ประธานจิ่งคิดถึงเธอมากเกินไปแล้ว หาผู้หญิงที่คล้ายเธอมาก็จบ คุณก็เห็นว่าฉันไม่ใช่เธอ！”
จิ่งเป่ยเฉินมองเธอนิ่ง ลมหายใจร้อนผ่าวกระซิบแนบหูเธออย่างเบา ๆ ”หน่วนหน่วนคือลูกของฉันใช่ไหม?”
เธอสะดุ้งเล็กน้อย ใบหน้าที่ซีดเซียวของเธอแฝงไปด้วยท่าทีที่ประชด “ประธานจิ่งคิดว่าฉันกับคุณมีลูกด้วยกันเหรอคะ?”
