ป็นมาก่อน เธอไม่สามารถปล่อยให้อันโหรวเสี่ยงอันตรายได้“ฉันไม่เป็นอะไร จะต้องกลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน” อยู่ในบริษัทกลางวันแสก ๆ แบบนี้ จิ่งเป่ยเฉินจะทำอะไรได้เมื่อถึงชั้นที่สิบห้า เธอก็เดินมุ่งหน้าไปยังประตูห้องทำงานของจิ่งเป่ยเฉินอย่างใจเย็น เคาะประตูหนึ่งครั้งแต่กลับไม่มีเสียงใด ๆ ตอบกลับมาดวงตาของเธอเบิกกว้าง แบบนี้ถือว่าเป็นเรื่องที่น่ายินดี เตรียมชาที่ชงไว้ให้เขา แล้วฉวยโอกาสตอนที่เขายังไม่มารีบออกไป แบบนี้จะได้ไม่เป็นขี้ปากคนด้วยเมื่อคิดถึงข้อนี้ เธอจึงรีบผลักประตูเข้าไปในห้องทำงานของเขา และรีบหยิบถ้วยน้ำชาและชาที่เธอเตรียมมาด้วยความรวดเร็ว ในขณะที่รอน้ำเดือดอยู่นั้น เธอมองไปรอบ ๆ ห้องทำงานอย่างเบื่อหน่าย แต่เธอก็ต้องประหลาดใจกับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า บนเก้าอี้หนังมีเสื้อสูทสีดำวางอยู่จิ่งเป่ยเฉินมาแล้วเหรอ?เมื่อน้ำชาเดือด ไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว เสียงน้ำที่เดือดดังขึ้นราวกับคำสาปแช่งภายในใจ ดวงเธอตาหรี่ลงเล็กน้อย หรือว่าเมื่อคืนเขาเมาแล้วกลับมานอนที่ห้องทำงาน?เธอค่อย ๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะทำงานอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเดินไปด้านข้างโต๊ะและหยิบเสื้อสูทสีดำของจิ่งเป่ยเฉินขึ้นมาดม ได้กลิ่นไวน์จริง ๆ ด้วยผู้ชายคนนี้เป็นบ้าอะไรกัน ดื่มจนเมาแล้วไม่กลับบ้าน มาที่บริษัททำไมกัน?
“พรุ่งนี้ก็นอนพักผ่อนอยู่ที่บ้านเถอะ!” เธอยังคิดหาวิธีแก้ไขปัญหาที่ดีไม่ได้มือเล็ก ๆ ของอันหน่วนผลักประตูห้องหนังสืออ
