ลิฟต์ด้านหลังของเธอ ประตูลิฟต์ค่อย ๆ ปิดลง มือขวาของเธอยื่นออกไปที่ด้านหน้า ราวกับรอลิฟต์ให้ถึงเร็ว ๆ มือซ้ายของเธอก็ยกขึ้นมาถูคางเบาๆ “แต่งหน้า…..”“ประธานจิ่งไม่ใช่ว่ารู้ตั้งแต่แรกแล้วเหรอคะ? เพราะว่าขี้เหร่เลยต้องแต่งหน้า” เธอรีบเอ่ยขึ้น“หึ….” จิ่งเป่ยเฉินใช้แรงเช็ดไปที่คางของเธออย่างรุนแรง พลางเหลือบมองนิ้วที่เปื้อนตรงปลายนิ้ว ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “อันอีหาน?”“ถึงแล้วค่ะ” เธอหันหน้าไปพูดอย่างใจเย็นโชคดีที่นี่เป็นเพียงแค่ชั้นห้า ลิฟต์จึงถูกเปิดออกอย่างรวดเร็วจิ่งเป่ยเฉินจึงปล่อยปลายคางของเธอ ก่อนจะเดินออกไปข้างนอก มือซ้ายลูบนิ้วหัวแม่มือของตนเองเบา ๆแม้ว่าจะไม่ใช่สเปเชียลเอฟเฟกต์ แต่การแต่งหน้าของเธอนั้นก็ไม่ใช่ของจริงเสียงเป็นของปลอมและหน้าก็ปลอม ชื่อก็คงต้องปลอมด้วยเขาเดินออกไปข้างหน้า ชักอยากจะรู้แล้วสิเธอจะมีหน้าตาเป็นยังไง?จิ่งเป่ยเฉินจมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง ก่อนจะหยุดเดิน เสี่ยวหยางเดินมาข้างหน้าและเปิดประตูรถที่ด้านเบาะหลังและยืนให้ความเคารพเขาเขาหันกลับไปด้านหลัง แต่ที่ด้านหลังกลับไร้วี่แววของเธอมันเหมือนกับว่าเธอนั้นได้หนีไปเสียแล้ว…..อันอีหาน เธอกล้าออกทางประตูหลังไปยังงั้นเหรอ!เสี่ยวหยางเริ่มรู้สึกถึงบรรยากาศที่หนักอึ้ง ประธานจิ่งรู้สึกโกรธและดูน่ากลัวมาก เขาคิดอยากจะกลับบ้านไปหาแม่แล้วเนี่ย!!จิ่งเป่ยเฉินจู่ ๆ ก็ยกมือขึ้นก่อนจะทุบไปที่ประตูรถ ก่อนจะเข้าไปนั่งและพูดว่า
