ฮุยเสียจริง ๆ คำพูดของเขาแต่ละคำนั้น ไม่ต้องพูดมากก็ได้ ไม่มีใครว่าเขาเป็นใบ้หรอก!“ของดีจริง ๆ” จิ่งเป่ยเฉินมองไปยังอันโหรว ก่อนจะส่งสัญญาณให้เธอเอาเอกสารมาวางบนโต๊ะกระจกใสตรงหน้า “สัญญาการร่วมมือ”เห่อฮวาฮุยได้ยินก็จิบกาแฟหนึ่งอึก ก่อนจะวางแก้วลงและหยิบเอกสารสัญญาขึ้นมาดูอย่างจริงจังอันโหรวไม่เคยเห็นสัญญามาก่อน แต่เมื่อดูจากสีหน้าของเห่อฮวาฮุยก็คาดเดาได้ว่าคงเป็นที่น่าพอใจอยู่ไม่น้อย ดูแล้วสกุลเห่อถ้าหากไม่ใช่ ใครจะเป็นนาย?“ประธานจิ่งช่างเป็นคนใจกว้างจริง ๆ นะ!” เห่อฮวาฮุยวางสัญญาไว้บนโต๊ะ ก่อนจะยกนิ้วโป้งให้ “ของพวกนี้ยกให้ผมสินะ!”“สกุลจิ่งไม่เพียงแต่มีพรสวรรค์ ทั้งยังมีเงินมากมายจริง ๆ” จิ่งเป่ยเฉินลุกขึ้นจากที่นั่ง ก่อนจะจัดชุดสีดำของเขาด้วยสองมือ“แน่นอน! ถ้าหากทำให้ประธานจิ่งต้องผิดหวัง ผมจะทำอะไรได้!” เห่อฮวาฮุยยิ้มออกมา ก่อนจะมองดูพวกเขาเดินจากไปด้วยรอยยิ้ม พลางพูดขึ้น “คนสวย ลาก่อน!”อันโหรวไม่แม้แต่จะหยุดฝีเท้าเดิน เพียงเพราะคำพูดพวกนี้เมื่อออกมาจากห้อง เธอก็รีบออกไปข้างนอกอย่างร้อนรน เธอไม่สนใจคำพูดของจิ่งเป่ยเฉินที่พูดก่อนหน้านั้นแม้แต่น้อย และเมื่อเห่อฮวาฮุยกล่าวพูดกับเขาอีกครั้ง จิ่งเป่ยเฉินก็ดูเฉยเมยและไม่แยแส แค่มองเป็นครั้งคราวเท่านั้นถ้าหากถูกเปิดเผยด้วยวิธีแบบนี้ละก็ เธอคงต้องฉีกปากของเห่อฮวาฮุยสักครั้งแล้ว!จิ่งเป่ยเฉินเฝ้ามองดูอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปใน
