อฮวาฮุยมองเธออย่างจริงจังอีกครั้ง เธอจึงก้มหัวลงและเอ่ยว่า “ขอโทษนะคะที่ฉันน่าเกลียด หวังว่าคงไม่เปลืองสายตาของคุณชายเห่อนะคะ”“ที่ไหนกัน ถ้าหากไม่มีจุดละก็ รับรองว่าคุณเป็นผู้หญิงที่สวยแน่นอน!” เห่อฮวาฮุยยกกาแฟขึ้นจิบอีกครั้ง พลางมองอันโหรวด้วยรอยยิ้ม………………………………ตอนที่ 120 ประธานจิ่งมีของดีอยู่กับมือแล้วคำพูดของเห่อฮวาฮุยยังดังกึกก้องอยู่ในหูของจิ่งเป่ยเฉินอย่างหนักแน่น ถ้าหากไม่จุดด่างพร้อยบนใบหน้าก็ต้องยอมรับว่าเป็นผู้หญิงที่สวยคนหนึ่ง“เธอเคยเรียนเรื่องการพากย์เสียงมาก่อนเหรอ ก่อนหน้านั้นฉันเคยอยู่กับพวกนักพากย์มืออาชีพมาก่อน เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงคนหนึ่งสามารถเลียนแบบเสียงและเปลี่ยนเสียงได้เกือบร้อยเสียง แต่ละเสียงก็ล้วนไม่เหมือนกัน ช่างน่าปลื้มใจจริงๆ! คิดไม่ถึงเลยว่าประธานจิ่งจะเอ่ยปากแนะนำให้รู้จักเช่นนี้ด้วย!” เห่อฮวาฮุยเลิกคิ้วและมองไปที่จิ่งเป่ยเฉินด้วยการแสดงออกราวกับว่า ‘คุณเองก็รู้’เสียงของเธอนั้นก็ดูไม่ใช่ของจริง จิ่งเป่ยเฉินอดไม่ได้ที่จะรู้สึกชาวาบขึ้นมา เมื่อนึกถึงเสียงที่เธอเคยเปลี่ยนเมื่อตอนนั้นผู้หญิงคนนี้ซุกซ่อนความลับอะไรไว้กันแน่?“ขอบคุณจริง ๆ” จิ่งเป่ยเฉินพูดเบา ๆ“น่าเสียดาย! เพียงแต่ว่า………” เห่อฮวาฮุยยังคงจับจ้องไปยังอันโหรว พลางจิบกาแฟไปเรื่อย ๆ “ประธานจิ่งมีของดีอยู่ในมือ เพียงแต่ว่าผู้หญิงคนอื่นก็ไม่ได้หายากขนาดนั้นนะ!”อันโหรวอยากจะเดินเข้าไปฉีกปากของเห่อฮวา
