!เห่อฮวาฮุยจิบกาแฟที่พนักงานนำมาเสิร์ฟ ก่อนที่ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจะจับจ้องไปยังอันโหรวที่กำลังเดินเข้ามาโดยไม่กะพริบตา “น่าเสียดายเรือนร่างปีศาจ ใบหน้าก็ปีศาจ”“แบบนี้ไม่ดีเหรอคะ? ดูเข้ากันดีออก” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบแห้งเสียจนทำให้เขารู้สึกไม่สนใจแต่อย่างใด“แม้แต่เสียงก็ยังปีศาจ” เห่อฮวาฮุยจิบกาแฟไปหนึ่งอึก ก่อนที่รสขม ๆ จะทำให้เขาต้องขมวดคิ้ว แต่ก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าดีไม่น้อย เขาจับจ้องไปที่ตัวเธอและเอ่ยด้วยเสียงอันเบาว่า “จากประสบการณ์ที่ฉันเล่นกับผู้หญิงมามากมาย รูปร่างของคุณนั้นคงได้ประมาณห้าคะแนน ส่วนการแต่งหน้าของคุณเองก็นับว่าไม่เลว เป็นพวกเรียนสเปเชียลเอฟเฟกต์เหรอ?”อันโหรวถอนหายใจด้วยความอึดอัด นี่พวกเขาไม่คิดจะพูดคุยเรื่องธุรกิจเลยหรือไง? มาคุยเรื่องรูปร่างของเธอทำไม?“คุณชายใหญ่เห่อเข้าใจผิดแล้วค่ะ ฉันมีลูกสองคนแล้ว เป็นแม่คนแล้ว ใบหน้าเองก็ต้องมีจุดด่างดำอยู่มาก กระบนใบหน้าก็ค่อนข้างเยอะ!” ใบหน้าเธอยังคงสงบนิ่ง แต่จริง ๆ แล้วหัวใจเธอรู้สึกหดหู่ไม่น้อยเลยนั่นก็เพราะว่าเธอรับรู้ได้ว่าจิ่งเป่ยเฉินกำลังพิจารณาเธอไปทั่วร่างเช่นเดียวกัน ราวกับว่าต้องการมองให้ทะลุปรุโปร่งไปเลย“พวกเรามาคุยธุระกันก่อนเถอะค่ะ” เธอรีบเอ่ยขึ้นทันที“ไม่ต้องรีบร้อนไป ผมสนใจคำพูดของคุณชายใหญ่เห่อมากกว่า” จิ่งเป่ยเฉินหันหน้าไปมองเห่อฮวาฮุย “คุณดูออกยังงั้นเหรอว่าภายใต้การแต่งหน้าของเธอนั้นเป็นยังไง?”เห่
