เดียวนะ ได้ไหม?” หัวใจที่กระวนกระวายของเธอแทบจะกระโดดออกมาอันโหรวบอกทุกอย่างที่เกิดขึ้น รวมถึงเรื่องที่อันหยางลบเบอร์ของจิ่งเป่ยเฉินออกไปจากเครื่องของอันหน่วน แน่นอนเรื่องที่หยิบโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงของเขานั้นไม่ได้ถูกพูดถึง……………………………..ตอนที่ 114 เป็นอะไรที่น่าเกลียดมากนัก“เธอร้ายกาจมาก!” หลินจื่อเซี๋ยวยกนิ้วโป้งให้อันโหรว “แต่ว่าถังซั่วมาได้เวลาเหมาะสมพอดีเลยนะ!”“นั่นสิ ดีหน่อยตรงที่รอดจากหายนะครั้งนี้ไปได้ ฉันกังวลว่าหลังจากนี้ถ้าเกิดจิ่งเป่ยเฉินไปหาพวกเขาโดยตรงเลยนี่จะเป็นยังไง?” พอคิดถึงคำถามข้อนี้ จิตใจเธอก็เริ่มเป็นกังวลมากขึ้นน่าเสียดายที่คนของตระกูลอันต่างก็หาไม่พบ ไม่เช่นนั้นเธอก็คงขอให้พวกเขาช่วยดูแลเด็ก ๆ ไปแล้วหลินจื่อเซี๋ยวในฐานะที่เป็นเลขาของจิ่งเป่ยเฉิน ในเวลางานเธอก็ค่อนข้างยุ่งมากพออยู่แล้ว งานแทบทุกอย่างก็ต้องอยู่ภายใต้การดูแลของเธอ“เรื่องนี้มันก็อาจจะเป็นไปได้จริง ๆ” เมื่อหลินจื่อเซี๋ยวพูดจบ บรรยากาศรอบ ๆ ก็ตกอยู่ในความเงียบงันไปชั่วครู่“ไม่งั้นหลังจากนี้ก็ฝากถังซั่วดูแลไว้สิ ยังไงโรงเรียนอนุบาลก็เป็นของตระกูลเขา” หลินจื่อเซี๋ยวพูดโพล่งอย่างไม่คิด เพราะคิดว่านี่นับเป็นความคิดที่ดีไม่ใช่น้อย“เธอบ้าไปแล้วเหรอ!” อันโหรวเหลือบมองไปที่เพื่อนของตน ก่อนจะพูดขึ้นว่า “จิ่งเป่ยเฉินกับถังซั่วเป็นพี่น้องกัน ถ้าเกิดว่าเขารู้เรื่องนี้ จิ่งเป่ยเฉินก็ต้องรับรู้เรื่องนี้ด้วย
